سایوز۱۳ - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
سایوز-۱۳ | |||||
---|---|---|---|---|---|
اطلاعات کلی مأموریت | |||||
نوع مأموریت: | مهندسی هوافضا | ||||
سازمان عملکننده: | ![]() | ||||
شناسه_کوسپار: | 1973-103A | ||||
شماره ستکات: | 6982 | ||||
طول مأموریت: | ۷روز/۲۰ساعت/۵۵دقیقه/۳۵ثانیه | ||||
مدارهای کامل کرده: | ۱۲۷ | ||||
مشخصات فضاپیما | |||||
مدل فضاپیما: | سایوز7k-t | ||||
وزن پرتاب | ۶۵۶۰ کیلوگرم | ||||
تعداد فضانوردان: | ۲ | ||||
اسامی فضانوردان: | ![]() ![]() | ||||
کد تماس: | Кавказ (قفقاز -Kavkaz) | ||||
آغاز و پایان مأموریت | |||||
آغاز مأموریت: | ۱۸ دسامبر ۱۹۷۳ - ۲۷ آذر ۱۳۵۲ | ||||
موشک پرتاب: | موشک سایوز | ||||
سایت پرتاب: | ![]() | ||||
پایان مأموریت: | ۲۶ دسامبر ۱۹۷۳ - ۵ دی ۱۳۵۲ | ||||
سایت فرود: | ![]() | ||||
مشخصات مداری | |||||
مدار مرجع: | مدار زمین مرکزی | ||||
رژیم مداری: | مدار نزدیک زمین | ||||
اوج: | ۲۴۷ کیلومتر | ||||
حضیض: | ۱۸۸ کیلومتر | ||||
انحراف مداری: | ۵۱.۶ درجه | ||||
تناوب مداری: | ۸۸.۸ دقیقه | ||||
مأموریتهای وابسته | |||||
|
سایوز-۱۳ (به روسی: Союз ۱۳)(به معنای اتحاد ۱۳) یک مأموریت فضایی متعلق به سازمان فضایی شوروی بود. در این مأموریت برای دومین بار از فضاپیمای سایوز7k-t که در مأموریت سایوز-۱۲ مورد استفاده و تأیید قرار گرفته بود، استفاده شد. این مأموریت نخستین پروژه علمی فضایی شوروی نیز به حساب میآمد و کاملاً برای رسیدن به اهداف مرتبط با علوم هوافضا برنامهریزی شده بود.[۱] همچنین سایوز-۱۳ اولین مأموریت کنترل شده توسط واحدهای تازه تأسیس مرکز کنترل فضایی شهر کورولیوف بود.[۲]
خدمه سایوز آزمایشهای عقب مانده مأموریتهای قبلی و به خصوص آزمایشهای مرتبط با ایستگاههای فضایی سالیوت را انجام دادند. یکی دیگر از وظایف مهم آنها قرار دادن تلسکوپ فضایی اوریون-۲ در مدار بود.[۲] بر خلاف سایوز-۱۲ که برای یک پیمایش مداری یک یا دو روزه طراحی شده بود، سایوز-۱۳ به ضرورت پیمایشهای مداری بیشتر نیاز به تعبیه پنلهای خورشیدی داشت. علاوه بر این یک ماژول مداری جایگزین سیستمهای غیرضروری اتصال شده بود که تلسکوپ فضایی اوریون-۲ نیز در همین ماژول قرار داشت. تلسکوپ فضایی اوریون-۲ توسط گریگور گورزادیان ساخته شده بود.
فضانوردان این مأموریت همانند سایوز-۱۲ از یک دوربین چند طیفی برای تصویربرداری از اتمسفر زمین و آلودگی استفاده کردند. یکی دیگر از آزمایشهای این مأموریت اندازهگیری جریان خون به مغز بود.[۲]
فضانوردان بعداز طی ۱۲۷ چرخش در مدار، سرانجام در میان کولاک شدید و برف به سلامت در قراغندی بر زمین فرود آمدند.[۲]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2b/%D0%9A%D0%BB%D0%B8%D0%BC%D1%83%D0%BA.jpg/344px-%D0%9A%D0%BB%D0%B8%D0%BC%D1%83%D0%BA.jpg)
منابع
[ویرایش]- ↑ Clark, Phillip (1988). The Soviet Manned Space Program. New York: Orion Books, a division of Crown Publishers, Inc. ISBN 0-517-56954-X.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ Newkirk, Dennis (1990). Almanac of Soviet Manned Space Flight. Houston, Texas: Gulf Publishing Company. ISBN 0-87201-848-2.