Estellabergnimf
Estellabergnimf IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2016) | |||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() | |||||||||||||||||
Taxonomische indeling | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Soort | |||||||||||||||||
Oreotrochilus estella (d'Orbigny, 1838) | |||||||||||||||||
![]() | |||||||||||||||||
Verspreidingsgebied van de estellabergnimf | |||||||||||||||||
Afbeeldingen op ![]() | |||||||||||||||||
Estellabergnimf op ![]() | |||||||||||||||||
|
De estellabergnimf (Oreotrochilus estella) is een vogel uit de familie Trochilidae (Kolibries).
Kenmerken
[bewerken | brontekst bewerken]Het verenkleed van de mannetjes is aan de onderzijde witgrijs en aan de bovenzijde zandbruin met een iriserend smaragdgroene kraag met een zwarte rand. De lichaamslengte bedraagt 13 tot 15 cm en het gewicht 8 tot 9 gram.
Leefwijze
[bewerken | brontekst bewerken]Deze vogels vervallen ’s nachts in een soort winterslaap, hetgeen van levensbelang is omdat ze anders de koude nachten niet zouden overleven. Op deze manier regelen ze hun lichaamstemperatuur.
Verspreiding
[bewerken | brontekst bewerken]Deze standvogel komt voor op met gras en struiken begroeide rotshellingen tot 5000 meter hoogte in het Andesgebergte van westelijk Zuid-Amerika.
De soort telt twee ondersoorten:[2]
- O. e. estella: van zuidwestelijk Peru en noordwestelijk Bolivia tot noordelijk Chili en noordwestelijk Argentinië.
- O. e. bolivianus: Cochabamba (centraal Bolivia).
Status
[bewerken | brontekst bewerken]De estellabergnimf heeft een ruim verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de aantallen blijven stabiel. Om deze redenen staat de estellabergnimf als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]
- David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4