Ług Gołębiowski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
użytek ekologiczny | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Położenie | |
Mezoregion | |
Data utworzenia | 1996 |
Akt prawny | Rozporządzenie Nr 73 Wojewody Radomskiego z dn. 19.12.1996 w sprawie uznania za użytki ekologiczne[2] |
Powierzchnia | 6,86 ha |
Położenie na mapie Radomia ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |
![]() |
Ług Gołębiowski, Bagno, użytek 136[3] – jedyny użytek ekologiczny na terenie Radomia, zarośnięty staw leżący w zlewni Strumienia Brzustowskiego[1]. Leży w północno-wschodniej części Radomia, pomiędzy ulicami Marka Grechuty, Północną i Rodziny Graboszów na wysokości ok. 167 m n.p.m. Powierzchnia użytku wynosi 6,86 ha[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Michał Kocik i inni: Inwentaryzacja i waloryzacja przyrodnicza użytku ekologicznego „Bagno” wraz z ekologicznie powiązanymi terenami sąsiednimi (pow. 15,7 ha). F.H.U. BIODATA Michał Kocik, 2013. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-20)].
- ↑ a b Użytek ekologiczny „użytek 136”. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-06-20].
- ↑ Użytek ten nie ma oficjalnej nazwy, w dotyczących go rozporządzeniach wojewody występuje jako „użytek 136”, co jest zgodne z numerem ID, pod jakim został zarejestrowany w Rejestrze Wojewody Mazowieckiego. Nazwy zwyczajowe to „Ług Gołębiowski”, „Bagno”, rzadziej „Gołębiów Bagno” i „Torfowisko Duży Ług”.