2M-3 – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Rodzaj | morska automatyczna armata uniwersalna |
Historia | |
Prototypy | 1948 |
Produkcja seryjna | 1949-1984 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Kaliber | 25 mm |
Nabój | 25 × 218 mm |
Długość lufy | 2 m |
Donośność | skuteczna przeciw celom: |
Prędkość pocz. pocisku | 910 m/s[1] |
Masa | 1515 kg[1] |
Kąt ostrzału | w poziomie: 360° |
Jednostka ognia | 2 × 130 szt (na podstawie)[1] |
Szybkostrzelność | 2 × 450 strz./min teor. |
Obsługa | 2 |
2M-3M – podstawa morska z dwiema sprzężonymi uniwersalnymi armatami morskimi kalibru 25 mm/79 (110-PM) kalibru 25 mm, opracowana w ZSRR pod koniec lat czterdziestych XX w.
Wersje
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/ff/Ansichten-2M-3.jpg/220px-Ansichten-2M-3.jpg)
- ZSRR:
- 2M-3
- 2M-3M
- 2M-8M – dla okrętów podwodnych
- 2M-10
- BL-130
- BL-120 (4M-120)
- Chiny:
- Typ 61
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]Armaty 2M-3 i 2M-3M stosowane były na licznych mniejszych okrętach i pomocniczych jednostkach pływających produkcji ZSRR, używanych przez marynarkę radziecką, a także eksportowanych. Instalowano je na jednostkach na których nie przewidywano radiolokacyjnych systemów kierowania ogniem[1]. Eksportowane były także same armaty, a także ich klony produkowane były za granicą.
W Polsce eksploatowano łącznie na okrętach przynajmniej 146 armat 2M-3M – m.in. na kutrach torpedowych projektu 183, trałowcach projektów 151, 206F, 254M, kutrach proj. 918/918M i okrętach pomocniczych[a]. Jako ostatni wyposażono w nie w 1984 roku trałowiec „Gardno”, po czym zastąpiły je na nowych okrętach polskie armaty ZU-23-2M, instalowane także na starszych okrętach[1]. Na przełomie 1989/90 roku podstawy 2M-3M zamontowano jeszcze na trzech kutrach rakietowych projektu 205 przekształconych w patrolowce Straży Granicznej[2].
Z nowszych zastosowań, armaty tego typu zostały użyte m.in. na jemeńskich okrętach patrolowych typu P-1022 zbudowanych w Australii w 2004 roku[3].
Można oglądać
[edytuj | edytuj kod]- ORP „Odważny” w Muzeum im. Orła Białego w Skarżysku-Kamiennej
- Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni – zdjęta z okrętu
- Skansen Broni Morskiej w Helu – zdjęta z okrętu
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Liczba armat faktycznie mogła być mniejsza, gdyż mogły być demontowane z wycofywanych okrętów. Zestawienie na podstawie Ciślak 1995 ↓, s. 214-215 – liczba 146 podstaw obejmuje wszystkie okręty, na których faktycznie były zainstalowane, na stałe lub przejściowo, łącznie z 4 podstawami na okręcie ratowniczym „Piast” (Ciślak 1995 ↓, s. 140), natomiast istniała możliwość montażu jeszcze 12.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h Ciślak 1995 ↓, s. 214.
- ↑ Ciślak 1995 ↓, s. 196.
- ↑ Z życia flot. Jemen. „Morza Statki i Okręty”. Nr 2/2005. X (50), s. 5-6, marzec–kwiecień 2005. Warszawa: Magnum X.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Jarosław Ciślak: Polska Marynarka Wojenna 1995. Warszawa: Lampart i Bellona, 1995, seria: Ilustrowana Encyklopedia Techniki Wojskowej. 6. ISBN 83-86776-08-0.