Aktywność nasycenia – Wikipedia, wolna encyklopedia
Aktywność nasycenia – stan aktywności promieniotwórczej ciała osiągany gdy jest ono poddawane ciągłemu napromieniowywaniu (aktywację) a powstające jądra są radioaktywne.
Przy stałym poziomie aktywacji ciało dochodzi do stanu ustalonego w którym przyrost i ubytek jąder promieniotwórczych są sobie równe:
gdzie
- N – liczba jąder promieniotwórczych,
- N' – liczba jąder aktywowanych,
- – atomowy przekrój czynny na aktywację,
- – strumień neutronów,
- – stała rozpadu.
Stan nasycenia może być osiągnięty dla izotopów, po odpowiednio długim napromieniowywaniu. Po czasie równym 10 okresom połowicznego rozpadu radionuklidu powstającego w trakcie aktywacji zmiany są niewielkie.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 83-11-06723-6. (pol.).