Algol 1 – Wikipedia, wolna encyklopedia
Producent | |
---|---|
Człon rakiet | |
Materiały napędowe | stały materiał pędny |
Rok pierwszego startu | 1960 |
Rok ostatniego startu | 1962 |
Koszt jednostkowy | 2,9 mln USD |
Osiągi | |
Siła ciągu przy starcie | 470,934 (w próżni) kN |
Impuls właściwy w próżni | 236 s |
Impuls właściwy na poz. morza | 214 s |
Maks. czas działania | 40 s |
Wymiary | |
Długość | 9,12 m |
Średnica | 1,01 m |
Rozpiętość | 1,01 m |
Masa pustego | 1900 kg |
Masa maksymalna | 10 705 kg |
Silniki | |
Silnik 1. |
Algol 1 – amerykański człon rakiet nośnych i jednocześnie silnik rakietowy. Używany w latach 60. XX wieku w rodzinie rakiet Scout. Spalał stały materiał pędny – człon był jednocześnie komorą paliwową silnika. Używany około 20 razy. Siła ciągu na poziomie morza: 427 kN.
Silnik ten pierwotnie był używany jako silnik testowy rakiet Polaris. Wersje testowe miały 40 cali (101,6 cm) średnicy – były największymi wówczas testowanymi silnikami na paliwo stałe. Jego nominalne osiągi to 45 sekund pracy z ciągiem 45 000 kilogramów siły. Algol 1 doczekał się wielu modyfikacji oznaczanych jako 1D, 2, 2A, 2B, możliwe też, że dalszych. Inna popularna odmiana nazwana została Senior lub też 40KS-115000 (115 000 funtów siły, czyli 52 000 kilogramów siły przez 40 sekund pracy).