Alkmeon z Krotonu – Wikipedia, wolna encyklopedia
Alkmeon z Krotonu (Alkmaíōn, VI–V wiek p.n.e.) – starogrecki lekarz i filozof[1].
Według Diogenesa Laertiosa Alkmeon to uczeń Pitagorasa i syn Peritoosa, wykładowca medycyny. Tradycyjnie przedstawia się go jako zwolennika teorii o nieśmiertelności duszy. Uważa się go również za twórcę psychologii doświadczalnej. Jako pierwszy konsekwentnie potraktował mózg jako centralny organ zmysłowy (zob. CUN) i prowadził na nim badania metodą sekcji. Opierając się właściwym ówczesnym Grekom poglądzie o pierścieniach otaczających Ziemię (takich jak pierścienie Saturna), doszedł do przekonania, że duszę ludzką także otaczają kręgi. Gdy nie są one zamknięte, następuje śmierć. Od Parmenidesa przejął pogląd, w myśl którego zdrowie zależy od równowagi przeciwieństw w organizmie (zob. Jońska filozofia przyrody, wariabilizm, Heraklit). W późniejszych czasach zostało to nazwane homeostazą (zob. cechy życia). Medycznymi dokonaniami Parmenidesa i Alkmeona głęboko inspirował się Empedokles z Akragas.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Alkmeon z Krotonu, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-09-30] .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Laertios Diogenes, "Żywoty i poglądy słynnych filozofów"
- Stefan Swieżawski, Dzieje europejskiej filozofii klasycznej
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Tekst Żywotów i poglądów
- Carl Huffman , Alcmaeon, [w:] Stanford Encyclopedia of Philosophy, CSLI, Stanford University, 9 marca 2017, ISSN 1095-5054 [dostęp 2018-01-17] (ang.).
Alcmaeon (c. early to mid 5th century BC) (ang.), Routledge Encyclopedia of Philosophy, rep.routledge.com [dostęp 2023-05-08].