Alkoholatura – Wikipedia, wolna encyklopedia
Alkoholatura, intrakt (łac. Alcoholaturae, Intracta) – preparat roślinny, otrzymywany poprzez wytrawienie surowego surowca roślinnego etanolem o stężeniu 80–95° (procent objętościowych). Intrakty są podobne do nalewek, różnią się od nich tym, że są sporządzane z surowców świeżych, a nie suszonych.
- Zobacz też:
Alkoholatury otrzymuje się metodą maceracji alkoholem w ilości od 80 do 120% masy surowca. Świeżo sporządzony preparat jest nietrwały, ze względu na obecne w nim aktywne enzymy roślinne, mogące rozkładać cenne składniki wyciągu. Z tego względu surowce roślinne stabilizuje się, ogrzewając je krótko we wrzącym etanolu[1].
Przykłady intraktów:
- intrakt z kwiatostanu głogu (Crataegi intractum),
- intrakt z ziela melisy (Melissae intractum),
- intrakt z ziela dziurawca (Hyperici intractum),
- intrakt z niedojrzałych nasion kasztanowca (Hippocastani intractum),
- intrakt z korzeni kozłka (Valerianae intractum)
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Postaci leków ziołowych. Zielarnia.pl. [dostęp 2009-02-20]. (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stanisław Janicki, Adolf Fiebig, Małgorzata Sznitowska, Teresa Achmatowicz: Farmacja stosowana : podręcznik dla studentów farmacji. Warszawa: Wydaw. Lekarskie PZWL, 2003. ISBN 83-200-2847-7.
- Barbara Jaroszewska: Kosmetologia. Warszawa: Wydawnictwo Atena, 2004. ISBN 83-85894-13-6.