Anizokoria – Wikipedia, wolna encyklopedia
anisocoria | |
Klasyfikacje | |
ICD-10 |
---|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/Anisocoria.jpg/200px-Anisocoria.jpg)
Anizokoria – objaw polegający na różnej średnicy źrenic, będący wynikiem zaburzenia odruchu źrenicznego po jednej ze stron. Najczęstszą przyczyną jest nierównomierne pobudzenie nerwów współczulnych unerwiających mięśnie rozwierające źrenice.
Przyczyny
[edytuj | edytuj kod]- Nierównomierność może być objawem procesu chorobowego, który toczy się w innych niż głowa lokalizacjach, np. w płucach (zespół Hornera).
- Osobną grupę przyczyn stanowią zmiany dotyczące ośrodkowego układu nerwowego; w tym przypadku anizokoria może być objawem obrażeń będących następstwem urazu, toczącego się procesu nowotworowego, migreny lub innych chorób, takich jak kiła lub zapalenie mózgu von Economo.
- Przyczyny farmakologicznie, np. mydriatyki.
- Ostry atak jaskry[1].
- Pozorna anizokoria może też wystąpić u osób z protezą oczną.
- Anizokoria jest często wynikiem obrzęku mózgu; występuje jako jeden z częstych objawów w zatruciu glikolem etylenowym.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Feliks Bolechowski: Podstawy ogólnej diagnostyki klinicznej. Warszawa: PZWL, 1982, s. 235. ISBN 83-200-0465-9.