Apokalipsa Adama – Wikipedia, wolna encyklopedia
Apokalipsa Adama – gnostycki utwór z Nag Hammadi (NHC V,5). Treścią jest objawienie Adama przekazane synowi Setowi, ukazujące stan ludzkości po utracie gnozy i zapowiedź nadejścia Oświeciciela, który przyniesie ją ponownie, by zbawić ludzkość.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wincenty Myszor, Apokalipsa Adama [w:] César Vidal Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w. Mały słownik, wyd. Verbinum, Warszawa 2001.