Bałczik – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ten artykuł od 2017-06 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
![]() | |||||
| |||||
Państwo | |||||
---|---|---|---|---|---|
Obwód | |||||
Gmina | |||||
Kmet | Krassimir Michailow | ||||
Powierzchnia | 74,41 km² | ||||
Wysokość | 199 m n.p.m. | ||||
Populacja (2005) • liczba ludności • gęstość |
| ||||
Nr kierunkowy | |||||
Kod pocztowy | 9600[5] | ||||
Tablice rejestracyjne | TX | ||||
Położenie na mapie Bułgarii ![]() | |||||
![]() | |||||
Strona internetowa |
Bałczik (bułg. Балчик)[6] – miasto w północno-wschodniej Bułgarii, w obwodzie Dobricz, nad Morzem Czarnym. Około 13,9 tys. mieszkańców.
Zbudowane w formie amfiteatru nad zatoką, malownicze miasteczko zwane Białym Miastem ze względu na wapienne białe skały, na których powstało. Miasto założone już w starożytności, pierwotna grecka nazwa Krunoy, później przemianowane na Dionizopolis. W VIII-IX zostało włączone do Bułgarii pod nazwą Karwuna. W XVI w. znalazło się w obrębie Imperium osmańskiego i stało się jednym z głównych portów na Morzu Czarnym przyjmując nazwę Bałczik. Przez pewien czas, po 1913 roku włączone w granice Rumunii. Wtedy to w Bałcziku zatrzymała się królowa Maria Koburg, która zachwycona pięknem tego miejsca, zbudowała tu swoją letnią rezydencję. Bałczik powrócił do Bułgarii w 1940 roku.
Pałac królowej Marii z ogrodem botanicznym
[edytuj | edytuj kod]Główną atrakcją turystyczną, oprócz naturalnej piaszczystej plaży, jest pałacyk królowej Marii z okalającym go ogrodem botanicznym, drugim pod względem zbiorów w Europie. Pałac, nazwany „Cichym Gniazdem” został zaprojektowany przez włoskich architektów Amerigo i Agostino, zaś projekt ogrodu powierzono Szwajcarowi o nazwisku Jules Janine. Kompleks łączący w sobie kombinację wpływów orientalnych, chrześcijańskich, antycznych i zachodnich, składa się z kilku budynków (pałac, winiarnia, dom dla gości i inne), przez środek przebiega strumień z 9-metrowym wodospadem. Ogród botaniczny podzielony jest na kilka części (m.in. druga po Monako kolekcja kaktusów – 250 gatunków). Zgodnie z wolą królowej, po jej śmierci, jej serce zostało złożone w kaplicy pałacowej. Jednak kiedy Bałczik powrócił w granice Bułgarii, dzieci przeniosły je do Rumunii i spoczęło w kaplicy zamku w Branie. Po dziś dzień miasto żyje legendą królowej Marii Koburg. W 1955 roku Uniwersytet Sofijski przejął pieczę na parkiem, zmieniając go w ogród botaniczny, udostępniony do zwiedzania (ponad 3500 gatunków roślin – kwiatów, drzew, krzewów i mchów).
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]W mieście znajduje się 5 cerkwi, z czego 4 działające, a także meczety. W 2007 roku archeolodzy Igor Łazarenko i Elina Mirczewa z Regionalnego Muzeum Historii w Warnie oraz Radostina Enczewa z Muzeum w Bałcziku odkryli ruiny świątyni Wielkiej Matki Bogów Kybele. Świątynia została zbudowana ok. 280–260 r. p.n.e. Jest to najlepiej zachowana tego typu świątynia na terenie wschodnich Bałkanów.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4f/Balchik_flowers.jpg/300px-Balchik_flowers.jpg)
Miasta partnerskie
[edytuj | edytuj kod]Armutalan, Turcja
Bran, Rumunia
Cieszyn, Polska
Hagfors, Szwecja
Mangalia, Rumunia
Lubowla, Słowacja
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Национален статистически институт: 6.1.1. Ludność według powiatów, gmin, miejsca zamieszkania i płci - Dane. 2011-04-27. [dostęp 2011-11-15]. (bułg.).
- ↑ Numery kierunkowe w Bułgarii.
- ↑ Kody telefoniczne bułgarskich miejscowości
- ↑ Селищни кодове. VIVACOM. [dostęp 2022-10-31]. (bułg.).
- ↑ Kod pocztowy.
- ↑ Nazewnictwo. [dostęp 2012-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-30)].