Bedlington terier – Wikipedia, wolna encyklopedia
Bedlington terrier | |
Inne nazwy | Rothbury Terrier |
---|---|
Kraj patronacki | |
Wymiary | |
Wysokość | ok. 41 cm |
Masa | 8-10 kg |
Klasyfikacja | |
FCI | Grupa III, Sekcja 1, |
AKC | Terrier |
ANKC | Grupa 2 (Terriers) |
CKC | Grupa 4 - Terriers |
KC(UK) | Terrier |
NZKC | Terrier |
UKC | Grupa 7 - Terrier |
Wzorce rasy | |
Bedlington terrier – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].
Rys historyczny
[edytuj | edytuj kod]Przodkowie psów tej rasy były wykorzystywane przede wszystkim przez górników z okolic Newcastle. Były to zwierzęta dobrych cechach myśliwskich, wykorzystywany w polowaniach na lisy, borsuki i wydry oraz na szkodniki – szczury. Psy trzymano też z myślą o walkach psów[3]. Z początku znane były od miejsca pochodzenia jako rothbury terier, miały pierwotnie cięższe ciało i krótsze kończyny[4].
Hodowlę systematyzować zaczęto w mieście Bedlington. Lokalny kamieniarz Joseph Ainsley pokrył sukę Coates Phoebe, a jej miot uważa się za prawdziwy początek rasy. W miocie tym pojawił się reproduktor Ainsley's Phoebe , mający 38 centymetrów w kłębie oraz wątrobianą maść. Maść niebieska, dziś powszechna dla rasy, początkowo była niepożądana. Z tego samego miotu co Piper pochodziła krótkonoga suczka, która dała początek rasie dandie dinmont terier[3].
Swój nietypowy włos psy tej rasy odziedziczyły prawdopodobnie po Ottehoundach, psach cenionych w XVIII wieku w Anglii, jako doskonałe psy do polowań na wydry[3].
Wzorzec określono w roku 1869 i prawie bez zmian obowiązuje dotychczas. W żyłach bedlingtonów krąży krew bulterierów, dandie dinmont terierów, szorstkowłosych terierów, a także innych ras.
Jedna z pierwszych wzmianek o psie tej rasy występującym w Polsce pojawiła się w miesięczniku „Mój Pies” w numerze V/VI z 1934 roku.
Wygląd
[edytuj | edytuj kod]Psy tej rasy mają obwisłe uszy i jasny, jedwabisty włos. Mają około 40 centymetrów w kłębie i ważą około 10 kg[5].
Szata i umaszczenie
[edytuj | edytuj kod]Umaszczenie jest jednolite niebiesko-popielate, niebieskie podpalane, wątrobiane lub piaskowe.
Zachowanie i charakter
[edytuj | edytuj kod]Psy tej rasy są bardzo łagodne dla członków rodziny, ale wojownicze wobec innych psów, mają bardzo silny uchwyt szczęk. Są żywiołowe i mają potrzebę codziennego ruchu. Są łatwe w szkoleniu, ale potrafią być bardzo uparte[4].
Użytkowość
[edytuj | edytuj kod]Obecnie jest to pies towarzyszący i rodzinny.
Zdrowie i pielęgnacja
[edytuj | edytuj kod]Włos powinien być systematycznie i fachowo pielęgnowany oraz strzyżony.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 99.
- ↑ Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 133.
- ↑ a b c Elżbieta Chwalibóg , Bedlington terrier, „Pies rasowy” (5-6(23)/2019), s. 12-17, ISSN 2450-257X .
- ↑ a b David Taylor: Księga psów. s. 74-75.
- ↑ Stefan Błocki , Nasze psy, Wilno: Zakłady Graficzne ZNICZ, 1933 .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 93. ISBN 83-7073-122-8.
- David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.