Beirut (zespół muzyczny) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Zach Condon, założyciel zespołu Beirut (2013) | |
Rok założenia | |
---|---|
Pochodzenie | |
Gatunek | |
Wydawnictwo | Ba Da Bing |
Powiązania | |
Skład | |
Zach Condon Nick Petree Paul Collins Kyle Resnick Ben Lanz Aaron Arntz | |
Byli członkowie | |
Jeremy Barnes Heather Trost Perrin Cloutier Jason Poranski Kristin Ferebee Jon Natchez Kelly Prat Tracy Pratt Greg Paulus Jared van Fleet | |
Strona internetowa |
Beirut – zespół muzyczny założony przez Zacha Condona w 2006 roku, grający muzykę folkową i indierockową[1].
Historia zespołu
[edytuj | edytuj kod]Przed założeniem zespołu
[edytuj | edytuj kod]Zach Condon, urodzony w 1986 roku w Santa Fe, uczęszczał do Santa Fe High School, jednak w wieku 16 lat porzucił naukę w szkole, by ruszyć w podróż po Europie, gdzie odkrył bałkańską muzykę, w szczególności orkiestrę Bobana Markovicia i Gorana Bregovicia.
W wieku 15 lat pod nazwą Realpeople stworzył elektroniczne nagranie lo-fi, pt. The Joys of Losing Weight, świadomie nawiązując do twórczości The Magnetic Fields. W wieku 16 lat nagrał kompletną płytę doo-wop zainspirowaną przez grupę Frankie Lymon & the Teenagers. Zach wydał także (jako 1971) EP-kę zatytułowaną Small Time American Bats, na której znalazły się trzy utwory. Minialbum został nagrany w latach 2001–2002 i nigdy nie został oficjalnie wydany.
Działalność zespołu
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/62/Beirut3.jpg/220px-Beirut3.jpg)
Pierwsze oficjalne wydawnictwo sygnowane nazwą Beirut powstało przy udziale Jeremiego Barnesa oraz Heather Trost, była to kombinacja folku i stylów charakterystycznych dla Europy Wschodniej. W 2006 roku zespół wydał płytę studyjną zatytułowaną Gulag Orkestar. Beirut wydał także pojedyncze piosenki: trzy dostępne na Pompeii EP, jedną przy udziale Calexico i jedną na składance dla magazynu The Believer. Pierwszy oficjalny teledysk zespołu powstał w 2007 roku do piosenki „Elephant Gun”, a drugi – do utworu „Postcards from Italy”. Za reżyserię obu odpowiadała Alma Harel. Od stycznia do czerwca ukazały się trzy minialbumy zespołu: Lon Gisland (materiał znalazł się też na reedycji płyty pt. Gulag Orkestar), Pompeii i Elephant Gun. Pod koniec sierpnia do sieci wyciekła druga długogrająca płyta studyjna zespołu Beirut zatytułowana The Flying Club Cup, której oficjalna premiera odbyła się 9 października 2007 roku.
16 lutego 2009 roku ukazała się kolejna EP-ka zespołu zatytułowana March of the Zapotec/Holland, która kilkanaście dni wcześniej ukazała się nieoficjalnie w sprzedaży w serwisie iTunes. Pod koniec sierpnia 2011 roku formacja wydała trzeci album studyjny pt. The Rip Tide. 11 września 2015 roku premierę miał czwarty krążek długogrający Beirut zatytułowany No No No.
Skład zespołu
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/Beirut_2016_%284_von_19%29.jpg/220px-Beirut_2016_%284_von_19%29.jpg)
Obecni członkowie
[edytuj | edytuj kod]- Zach Condon – ukulele, skrzydłówka, trąbka[2]
- Nick Petree – perkusja
- Paul Collins – instrumenty klawiszowe, tamburyn
- Kyle Resnick – trąbka
- Ben Lanz – puzon, suzafon, dzwonki
- Aaron Arntz – fortepian, instrumenty klawiszowe
Byli członkowie
[edytuj | edytuj kod]- Heather Trost – skrzypce, altówka
- Perrin Cloutier – wiolonczela i akordeon
- Jason Poranski – gitara, mandolina, ukulele
- Kristin Ferebee – skrzypce
- Jon Natchez – saksofon barytonowy, mandolina, dzwonki
- Kelly Prat – trąbka
- Tracy Pratt – trąbka, eufonium, skrzydłówka
- Greg Paulus – trąbka
- Jared van Fleet – fortepian
- Jeremy Barnes
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]Albumy studyjne
[edytuj | edytuj kod]- Gulag Orkestar (2006)
- The Flying Club Cup (2007)
- The Rip Tide (2011)
- No No No (2015)
- Gallipoli (2019)
Minialbumy (EP)
[edytuj | edytuj kod]- Lon Gisland (2007)
- Pompeii EP (2007)
- Elephant Gun EP (2007)
- March of the Zapotec/Holland EP (2009)
Albumy koncertowe (DVD)
[edytuj | edytuj kod]- Cheap Magic Inside (2007)
- Beirut: Live at the Music Hall of Williamsburg (2009)
Single
[edytuj | edytuj kod]Rok | Tytuł | Pozycja na Liście |
---|---|---|
LP3[3] | ||
2007 | „Postcards from Italy” | 4 |
„Nantes” | 8 | |
2008 | „Cliquot” | 12 |
2009 | „The Concubine” | 15 |
„La Llorona” | 41 | |
2011 | „East Harlem” | 15 |
„Santa Fe” | 27 | |
2015 | „No No No” | 33 |
„Gibraltar” | 39 |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Stewart Mason: Beirut Biography. allmusic.com. [dostęp 2010-04-30]. (ang.).
- ↑ SFBG: The instruments of my life – Q&A with Beirut’s Zach Condon. [dostęp 2016-03-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ Archiwum Listy Przebojów Programu Trzeciego. lp3.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-05)]..