Bob Paisley – Wikipedia, wolna encyklopedia
Pełne imię i nazwisko | Robert Paisley | ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||
Data i miejsce śmierci | |||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||
Kariera seniorska[a] | |||||||||||||
| |||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
Odznaczenia | |||||||||||||
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Bob_Paisley_banner.jpg/220px-Bob_Paisley_banner.jpg)
Robert „Bob” Paisley (ur. 23 stycznia 1919 w Hetton-le-Hole – zm. 14 lutego 1996 w Liverpoolu) – angielski piłkarz i trener piłkarski. Jeden z najbardziej utytułowanych menedżerów w historii brytyjskiego futbolu[1]. Z Liverpoolem związany był przez pół wieku: jako piłkarz, fizjoterapeuta, trener i ostatecznie menedżer[2]. Jako szkoleniowiec zdobył z klubem sześciokrotnie mistrzostwo Anglii, trzy Puchary Europy, Pucharze UEFA, trzykrotnie triumfował w Pucharze Ligi Angielskiej, pięciokrotnie w rozgrywkach o Tarczę Wspólnoty i raz w Superpucharze Europy.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Kariera piłkarska
[edytuj | edytuj kod]Urodzony w Hetton-le-Hole, Paisley w maju 1939 dołączył do amatorskiej drużyny, Bishop Auckland[3]. Jednak wybuch II wojny światowej opóźnił rozpoczęcie kariery przez Anglika. W Liverpoolu zadebiutował 5 stycznia 1946 w meczu będącym pierwszym powojennym spotkaniem zespołu. Był to pojedynek rozegrany w ramach trzeciej rundy Pucharu Anglii przeciwko Chester City, wygrany przez Liverpool 2:0. Swoją pierwszą bramkę strzelił 1 maja 1948 na Anfield Road w 22. minucie zwyciężonego 2:1 ligowego spotkania z Wolverhampton Wanderers.
W sezonie 1946–1947 zdobył z klubem pierwsze od 24 lat mistrzostwo. Był pewnym członkiem zespołu, a kolejny sukces odniósł w sezonie 1949–1950, wygrywając Puchar Anglii. W półfinale tych rozgrywek, strzelił gola w wygranym 2:0 meczu przeciwko Evertonowi, jednak w zwycięskim finale z Arsenalem, rozegranym na Wembley nie pojawił się na boisku[3]. W następnym sezonie został kapitanem drużyny.
Kariera trenerska
[edytuj | edytuj kod]Po zakończeniu kariery w 1954, dołączył do sztabu szkoleniowego Liverpoolu pełniąc funkcję fizjoterapeuty. Następnie stał się trenerem drużyn rezerwowych. Przybycie w 1959 Billa Shankly'ego sprawiło, że klub zaczął odnosić sukcesy. Szkot utworzył tzw. Boot Room, miejsce spotkań jego najbliższych współpracowników, do których należał również Paisley. Podczas piętnastu lat, Shankly zdobył z klubem trzy mistrzostwa kraju, dwa Puchary Anglii oraz Puchar UEFA[4]. W lipcu 1974 Szkot odszedł na emeryturę, a jego następcą został Paisley[5].
Anglik trenował klub przez dziewięć lat i poprawił osiągnięcia poprzednika. Liverpool zdobył w tym czasie sześciokrotnie tytuł mistrzów Anglii oraz dwukrotnie zajmował w lidze drugie miejsce. Ponadto drużyna wygrała trzykrotnie Puchar Ligi, raz triumfowała w Pucharze UEFA i Superpucharze Europy, pięciokrotnie wygrała Tarczę Wspólnoty oraz trzy razy zwyciężyła w Pucharze Europy, potwierdzając swoją dominację w kraju i w Europie[3]. W uznaniu za swoje osiągnięcia, Paisley sześciokrotnie wybrano Trenerem Roku w Anglii[2]. Jedynym trofeum, którego nie zdobył, był Puchar Anglii; w 1977 Liverpool zajął drugie miejsce, zaś w dwóch kolejnych latach przegrywał w półfinale rozgrywek[3][4].
Rezygnacja i śmierć
[edytuj | edytuj kod]Paisley, po 44 latach pracy w klubie, w 1983 przeszedł na emeryturę[6]. Jego następcą został Joe Fagan, jeden z członków Boot Roomu[4]. Paisley pozostał w klubie jako dyrektor, jednak w 1992 zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera[4]. Zmarł w lutym 1996, a dla uczczenia pamięci, wejściową bramę na stadion nazwano jego imieniem[4].
W 1983 odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego IV klasy (OBE)[7]. W 2002 otrzymał miejsce w Galerii Sław Angielskiego Futbolu[5][7], a w 2008 w Galerii Sław Europejskiego Futbolu[7].
Statystyki kariery
[edytuj | edytuj kod]Piłkarz
[edytuj | edytuj kod]Liverpool FC[3]
- Zwycięstwo
- The Football League: 1946–47
- Drugie miejsce
- Puchar Anglii: 1949–50
Menedżer
[edytuj | edytuj kod]Liverpool FC[3]
Drużyna | Od | Do | Mecze | Zwycięstwa | Porażki | Remisy | Zwycięstwa % |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Liverpool | 26 sierpnia 1974 | 23 maja 1983 | 490 | 275 | 91 | 124 | 56.12 |
- Zwycięstwo
- Football League First Division: 1975–76, 1976–77, 1978–79, 1979–80, 1981–82, 1982–83
- Puchar Ligi Angielskiej: 1980–81, 1981–82, 1982–83
- Tarcza Wspólnoty: 1974, 1976, 1977, 1980, 1982
- Puchar Europy: 1976–1977, 1977–78, 1980–81
- Superpuchar Europy: 1976–77
- Puchar UEFA: 1975–76
- Drugie miejsce
- Football League First Division: 1974–75, 1977–1978
- Puchar Anglii: 1976–77
- Puchar Ligi Angielskiej: 1977–78
- Superpuchar Europy: 1978
- Puchar Interkontynentalny: 1980–81
Indywidualne[2]
- Trener Roku w Anglii: 1975–76, 1976–77, 1978–79, 1979–80, 1981–82, 1982–83
- Miejsce w Galerii Sław Angielskiego Futbolu: 2002
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Liverpool FC – Bob Paisley. BBC. [dostęp 2009-07-28]. (ang.).
- ↑ a b c Bob Paisley. bobpaisley.com. [dostęp 2009-07-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (20 stycznia 2011)]. (ang.).
- ↑ a b c d e f Past Manager Profile. Liverpool FC. [dostęp 2009-07-28]. (ang.).
- ↑ a b c d e Napiórkowski, Marcin; Słynne kluby piłkarskie – Liverpool; Biblioteka Gazety Wyborczej; nr 2, str. 25-26-27-28, wyd. Oficyna Wydawnicza Atena Krzysztof Sawala; ISBN 978-83-7552-043-9
- ↑ a b Football Hall of Fame – Bill Shankly. nationalfootballmuseum.com. [dostęp 2009-07-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (27 września 2007)]. (ang.).
- ↑ Liverpool legend Fagan dies. BBC Sport, 2 lipca 2001. [dostęp 2009-07-28]. (ang.).
- ↑ a b c Pranav Ravindrannair , “Should’ve been done years ago”- Some Liverpool fans react to legendary manager’s statue [online], The Kop Times, 1 lutego 2020 [dostęp 2022-12-20] (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona poświęcona Bobowi Paisleyowi. bobpaisley.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-20)].
- Profil na oficjalnej stronie klubu
- Profil i artykuły o Paisley'u na LFC Online
- Zdjęcie