Brabantczyk – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Gryfonik brabancki | |
Inne nazwy | Petit Brabançon, Small Brabant Griffon |
---|---|
Kraj patronacki | |
Wymiary | |
Wysokość | ok. 32 cm |
Masa | ok. 5 kg |
Klasyfikacja | |
FCI | Grupa IX, Sekcja 3.2, |
AKC | Toy |
ANKC | Grupa 1 – (Toy) |
CKC | Grupa 5 – (Toy) |
KC(UK) | Toy |
NZKC | Toy |
UKC | Grupa 8 – Companion Dog |
Wzorce rasy | |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/Brabantczyk_glowa_profil_3241.jpg/220px-Brabantczyk_glowa_profil_3241.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Gryfonik_brabancki_g%C5%82owa.jpg/220px-Gryfonik_brabancki_g%C5%82owa.jpg)
Brabantczyk – rasa psów należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów belgijskich. Znajduje się w podsekcji brabantczyków. Typ dogowaty[1]. Według FCI nie podlega próbom pracy[2].
Rys historyczny
[edytuj | edytuj kod]Trzy rasy: gryfonik brukselski, gryfonik belgijski i brabantczyk pochodzą od małego szorstkowłosego psa „Smousje” z okolic Brukseli. W XIX wieku poprzez krzyżówkę z Ruby King Charles Spanielem i mopsem uzyskano krótką czarną sierść i poprawiono typ rasy. Małe, bardzo czujne psy tych ras hodowane były, aby chronić wozy i stajnie przed inwazją gryzoni. W 1883 pierwsze gryfoniki zostały zarejestrowane w Belgijskiej Księdze Rodowodowej. Były to psy (L. O. S. H. nr 163) i Foxine (L. O. S. H. nr 164).
Po roku 1900 stały się bardzo popularne, razem z innymi rasami, dzięki królewskiemu zainteresowaniu okazywanemu im przez królową belgijską Marie-Henriette. Wiele okazów zostało wyeksportowanych za granicę i pomogło w rozwoju i spopularyzowaniu tej rasy.
Wygląd
[edytuj | edytuj kod]Budowa
[edytuj | edytuj kod]Mały, zgrabny o zwartej budowie ciała. Ogon wysoko osadzony. Głowa o dobrze wysklepionej mózgoczaszce. Szczęka wysunięta do przodu, jednak zęby nie mogą być widoczne. Duże oczy. Nos czarny, osadzony na linii oczu.
Szata i umaszczenie
[edytuj | edytuj kod]Sierść jest zawsze krótka a umaszczenie czarne podpalane, brunatne lub rude i czarne.
Użytkowość
[edytuj | edytuj kod]Współcześnie jest przede wszystkim psem towarzyszącym.
Popularność
[edytuj | edytuj kod]W Polsce rasa rzadko spotykana. W Anglii, Skandynawii oraz Ameryce Północnej rasa od początku powstania cieszy się sporym zainteresowaniem.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy „Bellona”, 2001. ISBN 83-11-09354-7.
- Breed standards and nomenclature – Petit Brabançon (ang.) strona główna Fédération Cynologique Internationale [dostęp 2014-06-02]