Brachysklereidy – Wikipedia, wolna encyklopedia
Brachysklereidy – równowymiarowe komórki występujące w korze pierwotnej, łyku, rdzeniu łodygi i miąższu owoców[1]. Jest to rodzaj komórek kamiennych (sklereidów).
Brachysklereidy powstają przez pogrubienie ścian komórek miękiszowych w łyku wielu drzew. Występują w:
- owocni takich owoców jak m.in. miąższ gruszki, żołądź, orzech leszczyny;
- w korze kłączy np. piwonii, korzeniach chrzanu czy bulwach dalii.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Encyklopedia Biologiczna. T. 11. Kraków: Opres, 2000, s. 112. ISBN 83-85909-55-9.