Caecum – Wikipedia, wolna encyklopedia
Caecum, cecum (l. mn. caeca) – wieloznaczny termin biologiczny wywodzący się od łacińskiego caecus czyli "ślepy". Odnosi się głównie do odchodzących od przewodu pokarmowego uchyłków i kieszeni otwartych tylko na jednym końcu[1]. W szczególności oznacza:
- jelito ślepe u kręgowców[2]
- ślepą kieszonkę odchodzącą od przedkloakalnej części jelita niektórych jeżowców[1].
- parę ślepo zakończonych gałęzi przełyku płazińców[3].
- pojedyncze ślepo zakończone cekum przywr[3].
- drugą część trójdzielnego żołądka mszywiołów[3].
- kieszeń w żołądku niektórych mięczaków[3].
- palcowate uchyłki płaszcza u ramienionogów[1][3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Armand R. Maggenti, Scott Lyell Gardner: Online Dictionary of Invertebrate Zoology. 2005, s. 151.
- ↑ Henryk Szarski: Przewód pokarmowy. W: H. Szarski: Anatomia porównawcza kręgowców. Warszawa: PWN, 1976.
- ↑ a b c d e Zoologia. Bezkręgowce. Tom 1, część 1. Nibytkankowce-pseudojamowce. Red. nauk. Czesław Błaszak. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2013, s. A4.