Cesarstwo galijskie – Wikipedia, wolna encyklopedia
259/260 – 273/274 | |
Ustrój polityczny | monarchia |
---|---|
Stolica | |
Data likwidacji | 273 |
Władca | |
Powierzchnia | 616 000 (Galia) |
Język urzędowy | |
Religia dominująca | |
![]() Cesarstwo Rzymskie (czerwień), Królestwo Palmyry (żółte) oraz Cesarstwo galijskie (zielone) w 271 roku n.e. |
Cesarstwo galijskie (łac. Imperium Galliarum) – samozwańcze cesarstwo w okresie kryzysu wieku III, powołane między 259 a 260 w zachodnioeuropejskiej części Cesarstwa Rzymskiego przez uzurpatora Postumusa; istniało do 274. Składało się z części rzymskich prowincji Galia, Hispania, Betyka i Brytania.
Kryzys wywołało wzięcie do niewoli cesarza Waleriana I przez perskich Sasanidów. Seria rewolt wojska w prowincjach naddunajskich doprowadziła do odsłonięcia bronionej przez Postumusa linii Renu. Ten wykorzystał osłabienie armii rzymskiej, zabił Salonina tj. syna cesarza Galiena, i sam obwołał się cesarzem w Colonia Agrippina. Utworzył nowe cesarstwo ze stolicą w Trewirze, powołał wzorowaną na rzymskiej własną hierarchię urzędniczą. W 261 odparł atak Franków i Alemanów, którzy przekroczyli Ren.
Sytuacja gospodarcza i społeczna w tym młodym Cesarstwie przedstawiała się tragicznie, więc, gdy w 273/274 cesarz Lucjusz Domicjusz Aurelian przekroczył Alpy i najechał Cesarstwo Galijskie, jego ówczesny cesarz Tetryk II poddał się bez oporów, a Imperium Galliarum zostało bezboleśnie wcielone do Imperium Rzymskiego.
Terytorium
[edytuj | edytuj kod]Rdzeniem tego tworu państwowego były rzymskie prowincje:
Luźniej związane to:
Cesarze galijscy
[edytuj | edytuj kod]- Postumus 260–269
- Wiktoryn 269–271
- Domitianus 271 (uzurpacja)
- Tetryk I 271–274
- Tetryk II 273–274