Christopher Chaplin – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Christopher Chaplin w Polsce (2023r) | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Zawód | |
Lata aktywności | 1983– |
Strona internetowa |
Christopher James Chaplin[4] – szwajcarsko-angielski kompozytor i aktor. Urodził się w Szwajcarii jako najmłodszy syn aktora filmowego Charliego Chaplina i jego czwartej żony Oony O'Neill. Jest wnukiem pisarza Eugene'a O'Neilla[5].
Biografia
[edytuj | edytuj kod]Christopher Chaplin urodził się 8 lipca 1962 r. w Clinique de Mont Choisi w Lozannie w Szwajcarii[6][7]. Jest najmłodszym dzieckiem aktora filmowego Charliego Chaplina i jego czwartej żony Oony O'Neill[8].W 1977 kiedy Christopher miał 15 lat zmarł jego ojciec na udar w wieku 88 lat. Christopher od najmłodszych lat uczył się gry na fortepianie u Irene Denereaz w Vevey, a następnie zamieszkał w Londynie gdzie w wieku 21 lat rozpoczął karierę aktora filmowego[9][10].
Kariera filmowa
[edytuj | edytuj kod]Christopher zadebiutował w filmie fabularnym rolą Iwana w komedii Gdzie jest Parsifal? (org.Where is Parsifal?) (1983), pokazany w sekcji Un Certain Regard na Festiwalu Filmowym w Cannes] w 1984 oraz zagrał rolę Jacques’a Sette’a w telewizyjnym miniserialu Charlesa Jarrotta Do zobaczenia (org.Till We Meet Again) opartym na tytułowej powieści Judith Krantz[11]. W historycznym filmie biograficznym Śmierć ucznia (org.Death of a Schoolboy) w reżyserii Petera Patzaka, film opowiada o życiu 17-letniego Gavrilo Principa, Christopher wcielił się w rolę Trifco[12][13] i zagrał w filmie reżyserii Franza Kafki Jaromila Jireša Labirynt (1991)[14]. Następną rolę Christopher zagrał w historycznym filmie Johna Glena Kolumb odkrywca (oryg. Christopher Columbus: The Discovery), wydanym z okazji 500. rocznicy z podróży żeglarza Krzysztofa Kolumba. Film ten otrzymał nagrodę krytyków Amerykańskiego Instytutu Filmowego w 1992 roku. W tym filmie Christopher Chaplin zagrał Rodrigo de Escobedo, hiszpańskiego notariusza królewskiego, sekretarza floty Kolumba i dowódcy fortu La Navidad[15]. W 1994 we francuskim filmie drogi z epoki Szlak telegraficzny (org.La Piste du télégraphe) w reżyserii Liliane de Kermadec Chaplin zagrał Johna u boku rosyjskiej aktorki Jeleny Safonowej[16][17][18][19],.
W dramacie historycznym Agnieszki Holland Całkowite zaćmienie (Total Eclipse)(1995) zagrał francuskiego poetę Charlesa Crosa[20][21][22],. Christopher Chaplin podjął się stworzenia własnego filmu, napisał scenariusz do krótkometrażowego filmu pt.Je suis le Ténébreux. Reżyserami filmu byli Christopher Chaplin oraz Georg Taylor. Film ten zdobył I miejsce na festiwalu na VIFF Vienna Independent Festival w Wiedniu w 2017 oraz zdobył Złotą Statuetkę jako najlepszy film experymentalny[23].
Kariera muzyczna
[edytuj | edytuj kod]Od 2005 roku Christopher Chaplin rozpoczął pracę twórczą muzyczną i kompozytorską w różnych odmianach muzyki. Napisał utwory muzyczne dla kilku europejskich projektów teatralnych i skomponował orkiestrowe utwory wieloczęściowe, takie jak „Kwartet smyczkowy nr 1” i „Scratch the Surface”[24][25] oraz skomponował utwory muzyki eksperymentalnej w tym w także z różnych odmian muzyki elektronicznej. W 2009 roku nawiązał współpracę z wiedeńską wytwórnią muzyki elektronicznej „Fabrique Records”. We współpracy z muzykiem Thomasem Pötzem „Kavą” stworzyli album muzyczny „Seven Echoes” wydany w 2010 roku. Muzyk Hans-Joachim Roedelius zaprosił Christophera do wzięcia udziału w sesji na żywo pt. „Late Junction” dla BBC Radio 3. Dzięki współpracy artystów powstał album „King of Hearts” , wydany w 2012 roku[26]. Christopher zainspirowany tekstem z XVI wieku w którym opisano alchemików, astrologów, czarownice i pogan z włoskiego historycznego miasta Bolonii. Na podstawie tej fascynacji stworzył muzykę eksperymentalną, utwory tej muzyki znajdują się w jego debiutanckim albumie „Je suis le Ténébreux”. Kolejny solowy album „Paradise Lost” opartym na epopei Johna Miltona wydanej w 1967 roku, Chaplin współpracował z amerykańskim wokalistą i poetą Leslie Winerem oraz brytyjskim tenorem Nathanem Vale. W czasie kariery muzycznej współpracował z zespołami i muzykami: niemieckim Hansem-Joachimem Roedeliusem , irlandzkim projektem muzycznym „Stereo Hypnosis”. Z irlandzkim projektem muzycznym „Stereo Hypnosis” Christopher Chaplin zagrał na kilku koncertach na syntezatorach i instrumentach elektronicznych. Wspólny pomysł nagrania improwizacji wykonanych na żywo zaowocował powstaniem albumu muzycznego „BJARMI” który został wydany na płycie w 2019r[27]. W Polsce Christopher Chaplin zagrał swoje utwory w 2019 na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Współczesnej i Sztuk Wizualnych Mózg Festival w Warszawie. Christopher Chaplin wykonał swoje utwory muzyczne z wizualizacją na ekranach wykonaną przez duet artystów Luma Launisch - Astrid Steiner oraz „Launisch” - Florian Launisch[28], w 2023 wystąpił na scenie 25 Międzynarodowych Prezentacji Multimedialnych „Ambient Festival”[29]. W 2024 Christopher Chaplin wydał swój pierwszy album koncertowy „Patriachs Live”, nagranie jego występu na żywo 14 lutego 2023 w klubie Rhiz w Wiedniu[30].
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]- Seven Echoes – Christopher Chaplin, „Kava” (Thomas Pötz) (2010, Fabrique Records)
- King of Hearts – Christopher Chaplin, Hans-Joachim Roedelius (2012, Sub Rosa)
- Je suis le Ténébreux – Christopher Chaplin (2016, Fabrique Records) – (z Hans-Joachim Roedelius, Christine Roedelius, Judith Chemla, Claudia Schumann, Pino Costalunga)
- Deconstructed (Remix EP) – Christopher Chaplin (2017, Fabrique Records) – album zawiera remixy: Tim Story, Jana Irmert, Peter Zirbs, <tfo>
- Triptych in Blue – Hans-Joachim Roedelius, Christopher Chaplin, Andrew Heath (2017, Disco Gecko Recordings)
- Paradise Lost – Christopher Chaplin (2018, Fabrique Records) – przy współpracy z Leslie Winer, Nathan Vale
- BJARMI – Christopher Chaplin, Stereo Hypnosis (2019, Fabrique Records)
- M – Christopher Chaplin (2020, Fabrique Records) – przy współpracy z Finley Quaye, Aurelia
Albumy
[edytuj | edytuj kod]- Patriachs Live – Christopher Chaplin (2023, Fabrique Records)
Remixy
[edytuj | edytuj kod]- "Slippery Forces" – Boz Boorer (2012, Fabrique Records)[31]
- "Virtue" – Loretta Who (2016, Fabrique Records)
Single
[edytuj | edytuj kod]- "Enosh" – (2020, Fabrique Records)
- "Jared" – (2021, Fabrique Records)
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oficjalna strona artysty - christopherjchaplin.com
- Christopher Chaplin w bazie IMDb (ang.)
- Christopher James Chaplin w bazie Filmweb
- dyskografia - discogs.com
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ FABRIQUE RECORDS. Fabrique. [dostęp 2016-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-2)].
- ↑ MMiFF: After Film Events 2013. [dostęp 2016-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-2)].
- ↑ David Robinson: Chaplin. Sein Leben, seine Kunst. Zürich: Diogenes, 1989, s. 685. ISBN 3-257-01806-1. (fr.).
- ↑ Catherine Saint-Martin: Charlot/Chaplin, ou, La conscience du mythe. Té.Arte, 1987, s. 121. ISBN 978-2-9500717-1-2. (fr.).
- ↑ Jerry Epstein: Remembering Charlie: the story of a friendship. Clio Press, 1989-01-01, s. 339. ISBN 978-1-85089-351-6. (ang.).
- ↑ Kenneth Schuyler Lynn: Charlie Chaplin and His Times. Simon and Schuster, 1997. ISBN 978-0-684-80851-2.
- ↑ Comic actor Charlie Chaplin holding his week-old son Christopher at.... Getty Images, 2010-09-21. [dostęp 2020-06-26]. (chiń.).
- ↑ Celebrating 125 years of Charlie Chaplin: The actor-director's life spent off camera. News18, 2014-04-16. [dostęp 2020-06-26].
- ↑ Brian Mills: 101 Forgotten Films. Oldcastle Books, 2010-10-21-10, s. 3. ISBN 978-1-84243-390-4.
- ↑ Festival de Cannes: Where Is Parsifal?. festival-cannes.com. [dostęp 2009-06-25].
- ↑ George Batista Da Silva: Charles Chaplin. Clube de Autores, 2008-09-03, s. 25. PKEY:90134199. (hiszp.).
- ↑ Filmkunst. Österreichische Gesellschaft für Filmwissenschaft, Kommunikations- und Medienforshung, 1995, s. 54. (niem.).
- ↑ 45. W: Wochenpresse. Kurier-zeitungsverlag und Druckerei, listopad 1990, s. 63. (niem.).
- ↑ The Rough Guide to Film. Rough Guides Limited, 2007-09-27, s. 257. ISBN 978-1-84836-125-6.
- ↑ David Willman: Christopher Columbus Sails Right Past Bankruptcy. Los Angeles Times, 1992-05-06. [dostęp 2010-10-09].
- ↑ Claude-Marie Trémois: Les enfants de la liberté: le jeune cinéma français des années 90. Seuil, 1997, s. 35. ISBN 978-2-02-032309-3. (fr.).
- ↑ Carrie Tarr, Brigitte Rollet: Cinema and the Second Sex: Women's Filmmaking in France in the 1980s and 1990s. A&C Black, 2001-11-01, s. 270. ISBN 978-0-8264-4742-5.
- ↑ Positif. T. 407-412. Nouvelles éditions Opta, 1995, s. 58. (fr.).
- ↑ Janis L. Pallister, Ruth A. Hottell: Francophone Women Film Directors: A Guide. Fairleigh Dickinson Univ Press, 2005, s. 151. ISBN 978-0-8386-4046-3.
- ↑ Jacob Levich: The Motion Picture Guide 1996 Annual: The Films of 1995. CineBooks, 1996, s. 307. ISBN 978-0-933997-37-0.
- ↑ Cinéma Gay - Un siècle d'homosexualité sur grand écran. Editions Publibook, 2006, s. 318. ISBN 978-2-7483-8799-5. (fr.).
- ↑ Paolo Mereghetti: Il Mereghetti: dizionario dei film 2002. Baldini & Castoldi, 2001, s. 1601. ISBN 978-88-8490-087-6.
- ↑ Je suis le ténébreux. m.imdb.com. [dostęp 2024-08-12]. (ang.).
- ↑ Christopher Chaplin. digitalinberlin.de. [dostęp 2024-08-15]. (ang.).
- ↑ The 5 Parts of Scratch The Surface - Part 3. soundcloud.com. [dostęp 2024-08-15]. (ang.).
- ↑ Je suis le Ténébreux. bandcamp.com, 2016-10-21. [dostęp 2024-08-12]. (pol.).
- ↑ Marcin Kozicki: Stereo Hypnsosis & Christopher Chaplin :: BJARMI (recenzja). stacjaislandia.pl. [dostęp 2024-08-12]. (pol.).
- ↑ 07.11. POGŁOS. mozg.pl. [dostęp 2024-08-12]. (pol.).
- ↑ Tomasz Stasiński: Gorlice. 25. jubileuszowy Ambient Festiwal przeszedł do historii. halogorlice.info, 2023-07-10. [dostęp 2024-08-12]. (pol.).
- ↑ LIVE: Christopher Chaplin (UK) PATRIARCHS (enhanced). rhiz.wien. [dostęp 2024-08-13]. (ang.).
- ↑ Record Store Day 2014: All 608 exclusive releases revealed!. Official Charts. [dostęp 2026-05-19].