Ciąg niezbędny – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ciąg niezbędny – ciąg silników samolotu, działający na statek powietrzny, utrzymujący go w locie poziomym z ustaloną prędkością. Ciąg niezbędny jest parametrem danego statku powietrznego i jest zależny głównie od prędkości i ciężaru statku. Ciąg niezbędny jest równy sile oporu aerodynamicznego poruszającego się samolotu[1].
Ciąg silników pojazdu powietrznego, nazywany ciągiem rozporządzalnym, musi być odpowiednio większy od ciągu niezbędnego. Dla lekkich samolotów jednosilnikowych ciąg rozporządzalny musi stanowić co najmniej 1,33 ciągu niezbędnego. W samolotach komunikacyjnych ciąg rozporządzalny musi być ponad 2 razy większy od ciągu niezbędnego. Wymaganie to oznacza, że poziomy lot samolotem musi być możliwy przy poprawnej pracy tylko połowy silników[1].
Projektując samolot, ciąg niezbędny szacuje się na podstawie jego oporu aerodynamicznego i oporu indukowanego. Na podstawie ciągu niezbędnego i założeń nadmiarowych szacuje się ciąg rozporządzalny jaki muszą zapewnić silniki.
Moc jest iloczynem siły i prędkości. W przypadku napędu śmigłowego określając moc silnika uwzględnia się sprawność śmigła, równą w przybliżeniu 0,8. Ostatecznie moc silników samolotu określa wzór[1]:
gdzie:
- – moc silnika,
- – ciąg rozporządzalny zespołu napędowego,
- – prędkość lotu.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Tomasz Grabowski , Projekt 2 – Projekt wstępny [online] .