Czerwonka (Sochaczew) – Wikipedia, wolna encyklopedia
część miasta Sochaczewa | |
![]() Dwór Garbolewskich | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Miasto | |
W granicach Sochaczewa | 1921 (częściowo), 1946 |
SIMC | 0977150 |
Strefa numeracyjna | 46 |
Tablice rejestracyjne | WSC |
Położenie na mapie Sochaczewa ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu sochaczewskiego ![]() | |
![]() |
Czerwonka – część miasta, dzielnica miasta Sochaczew w województwie mazowieckim, jedna z najstarszych miejscowości na terenie powiatu sochaczewskiego[1].
Historia
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e2/Czerwonka_-_Obora.jpg/230px-Czerwonka_-_Obora.jpg)
Pierwsze wzmianki o miejscowości można odnaleźć już w średniowiecznych dokumentach. Papież Urban V wymienia w bulli z 1367 Sochaczew et Cirvonk przy okazji sporu o dziesięciny. Późniejsze dokumenty wskazują na książęcą, a od XV wieku królewską formę własności w Czerwonce. Dokładniejsze dane na temat opisywanego terenu przynosi XIX wiek. Około 1800 majątek należał do rodziny Błoszyńskich kiedy to wzniesiono obecne zabudowania. W 1817 przeszedł na własność marszałka powiatu błońskiego, Jana Nepomucena Toczyskiego. Sześć lat później, w 1823, Czerwonka została sprzedana generałowi brygady Augustowi Radwanowi, który zmarł w 1831. Wdowa po nim – Antonina Katarzyna Łączyńska – poślubiła gen. bryg. Stanisława Rychłowskiego i tym samym uczyniła go właścicielem dóbr. Od 1862 majątek był własnością rodziny Garbolewskich: Kazimierza Aleksandra, a następnie jego syna, Leonarda. Ostatnimi dziedzicami w Czerwonce byli Włodzimierz i Halina Garbolewscy.
1 stycznia 1921 część obszaru Czerwonki włączono do Sochaczewa[2].
W czasie okupacji niemieckiej dwór był siedzibą dygnitarzy hitlerowskich: starosty powiatu dra Hansa Scheua oraz Ericha von dem Bacha-Zalewskiego.
W okresie reformy rolnej, powierzchnia majątku wynosiła ok. 1800 ha gruntów w klasie od I do III. W 1946 pozostała część miejscowości ponownie została włączona do Sochaczewa, a w dworze i gospodarstwie o powierzchni 96 ha ulokowano Ośrodek Szkolenia Kadr Rolniczych. W 1955 utworzono tam Państwowe Technikum Rolnicze. Od 1974 gospodarzem obiektu jest sochaczewska Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia.
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Sochaczew-park_d%C4%85b_pomnik_przyrody.jpg/130px-Sochaczew-park_d%C4%85b_pomnik_przyrody.jpg)
- dwór wzniesiony na początku XIX w.; w 1870 został rozbudowany. Przy klasycystycznym dworze znajduje się park z I połowy XIX w. z pomnikowymi okazami drzew (500-letni dąb).
- obora murowana z I poł. XIX w.
- spichlerz murowany z I poł. XIX w.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
- ↑ Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 1921 r. (Dz.U. z 1921 r. nr 9, poz. 41)
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Aleksander Turczyk: Historie sochaczewskie. Sochaczew: 2001.
- Marian Rożej: Zabytki architektury województwa skierniewickiego. Skierniewice: Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Skierniewicach.
- Bogusław Kwiatkowski: Dzieje Sochaczewa. Tom 2. W okresie przynależności do Księstwa Mazowieckiego (1202-1476). Sochaczew: 2007. ISBN 978-83-925680-0-1.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Czerwonka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 843 .
- Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia w Sochaczewie