Czitaliszte – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/Tschitalischte_in_Lom.jpg/250px-Tschitalischte_in_Lom.jpg)
Czitaliszte, czasami w polskiej literaturze zapisywane jako czytaliszcze (bułg. читалище [t͡ʃiˈtaliʃtɛ]) – typowa w Bułgarii instytucja publiczna[1], której budynki spełniają jednocześnie kilka funkcji. Oprócz podstawowej roli biblioteki, w placówkach kulturalnych tego typu mogą znajdować się również teatr i kino. W Bułgarii czitaliszta to także centra społeczności lokalnych. Obiekty te mają charakter edukacyjny – ludzie w różnym wieku mogą tam uczęszczać na kursy m.in. taneczne, sportowe, muzyczne, czy języków obcych. Prowadzone są koła zainteresowań. Organizowane są występy teatralne i seanse filmowe. W czitalisztach działają chóry oraz zespoły ludowe. Są także miejscem konferencji lub zebrań. Czitaliszta spełniają również funkcję instytucji filantropijnych[2]. Czitaliszta zarejestrowane są jako organizacje non-profit, jak przewidziano w „prawie o instytucji publicznej czitaliszt”, przyjętej w 1996[3]. W Polsce podobną rolę do bułgarskiej instytucji, pełnią domy kultury[4][5].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Początki instytucji tego typu sięgają lat 50. XIX wieku, kiedy nastąpił koniec panowania imperium osmańskiego. Pierwsza placówka czitaliszta pojawiła się w bułgarskim mieście Swisztow w roku 1856[6]. Mimo pierwotnej funkcji instytucji, „czytelnie” stopniowo ewoluowały, a ich rola w edukacji, jak i działalności dobroczynnej stała się z czasem najważniejsza[7]. Czitaliszta odgrywały niebagatelną rolę podczas bułgarskiego odrodzenia narodowego. W XIX i na początku XX wieku miały one decydujący wpływ na utrzymanie, a także rozwój kultury Bułgarii. Placówki czitaliszt stały się niezależne, działając na zasadzie wolontariatu, propagując utworzenie nowej formy umowy społecznej, co było bezprecedensowym wydarzeniem w historii Bułgarii. Co istotne czitaliszta były pierwszym świeckim „centrum integracji społecznej”, do których wstęp mieli wszyscy, bez względu na wiek, wyznanie, czy płeć. Z czasem znalazły one szczególne miejsce w społeczeństwie bułgarskim, dzięki czemu ta trwała i stabilna instytucja odegrała kluczową rolę w procesach narodowego zjednoczenia, jak i przemian społecznych[3].
Na początku lat 90. XX wieku, kiedy w Bułgarii zainicjowano reformy, czitaliszta natrafiły na problem adaptacji w nowej rzeczywistości, w której zmieniły się warunki społeczno-ekonomiczne, a wartości i potrzeby Bułgarów zmieniały się stosunkowo szybko. Dotacje państwowe dla tej instytucji znacznie zredukowano, przez co większość jej oddziałów zmniejszyło liczbę zatrudnionych, jednocześnie ograniczając zakres ich działalności. Obecnie bułgarskie „domy kultury”[a] nie są już tak popularne, gdzie zakres ich działalności jest zawężony względem lat poprzednich. W ostatnim czasie poprzez modernizację instytucji, budynki czitaliszt przekształciły się w miejsca wydarzeń publicznych.
W kwietniu 2014 roku liczba zarejestrowanych czitaliszt w Bułgarii wynosiła 3578[8][9].
Pozostałe informacje
[edytuj | edytuj kod]- Placówka „Nadeżda” znajdująca się na terenie miasta Wielkie Tyrnowo, była pierwszą, którą wyposażono w salę kinową[10].
- Czitaliszte Christo Botewa w Bożuriszte
- Czitaliszte w Jambole
- Budynek instytucji kultury „Zarja” w Chaskowie
- Czitaliszte Cyryla i Metodego w Topołowgradzie
- Czitaliszte Chadżi Nencza Paławejewa w Kopriwszticy wybudowane w 1869
- Narodowe Czitaliszte w Gabrowie znajdujące się w Teatrze Dramatycznym Racza Stojanowa
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ W Bułgarii po 1945 roku istniały domy kultury tworzone przez komunistyczne władze, które pełniły podobną funkcję do czitaliszt, nie mając jednak takiego zakorzenienia w państwowej tradycji i kulturze.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Grupa Starcy. bulgaricus.com, 2006-09-14. [dostęp 2014-10-27].
- ↑ The Bulgarian Chitalishte. chitalishte.bg. [dostęp 2014-10-27]. (ang.).
- ↑ a b The Bulgarian Chitalishte. chitalishte.bg. [dostęp 2014-11-08]. (ang.).
- ↑ Chaskowo. bgtourinfo.net. [dostęp 2014-11-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-05)]. (pol.).
- ↑ Alek Tarkowski: Raport z warsztatu nr 3: Edukacja obywatelska w bib liotekach. Pomysły konkretnych działań oraz technik efektywnyc h dla osiągnięcia zakładanych celów. isp.org.pl. [dostęp 2014-11-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (pol.).
- ↑ Bulgaria, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2014-10-27] (ang.).
- ↑ Roland Brake, Ulrich Deller: Community Development: A European Challenge. Leverkusen: Barbara Budrich Publishers, 2008, s. 36. ISBN 978-3-86649-205-9. [dostęp 2014-10-27].
- ↑ Регистър на народните читалища. chitalishta.com. [dostęp 2014-10-27]. (bułg.).
- ↑ ПРЕГЛЕД НА ЧИТАЛИЩА. chitalishta.com. [dostęp 2014-11-03]. (bułg.).
- ↑ Chitalishte over the years. chitalishte.bg. [dostęp 2014-10-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-28)]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- (bułg.) Strona dotycząca czitaliszt
- (bułg.) Informacyjny blog o czitalisztach