Deplazmoliza – Wikipedia, wolna encyklopedia
Deplazmoliza – proces odwrotny do plazmolizy, polegający na pobieraniu wody przez komórkę przeniesioną z roztworu hipertonicznego i zanurzoną w roztworze hipotonicznym. W wyniku deplazmolizy komórka odzyskuje turgor[1], a błona komórkowa w komórkach roślinnych, ponownie w pełni przylega do ściany komórkowej.
Deplazmoliza zachodzi tylko jeżeli białka błony komórkowej nie uległy denaturacji, a błona jest nierozerwana, dzięki czemu wciąż cechuje ją półprzepuszczalność.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Słownik tematyczny. Biologia, cz. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 30, ISBN 978-83-01-16530-7 .