Dobro rzadkie – Wikipedia, wolna encyklopedia
Dobro rzadkie – w ekonomii dobro, którego dostępność nie jest w stanie pokryć zapotrzebowania na te dobro.
Za najbardziej efektywny sposób alokacji dóbr rzadkich uznaje się system rynkowy, działający poprzez mechanizm cenowy[1].
W niektórych przypadkach, w celu rozdzielenia dóbr rzadkich rządy stosują koncesje (np. na częstotliwości radiowe) lub inny system reglamentacyjny (np. kartkowy).
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Matthew Bishop: Essential economics: an A−Z guide. New York: Bloomberg Press, 2009, s. 283. ISBN 978-1-57660-351-2.