Domenico de Simone (kardynał) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Kardynał diakon | |
Data i miejsce urodzenia | 29 listopada 1768 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 9 listopada 1837 |
Miejsce pochówku | |
Kamerling Kolegium Kardynałów | |
Okres sprawowania | 1832–1833 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Diakonat | 18 grudnia 1830 |
Kreacja kardynalska | 15 marca 1830 |
Kościół tytularny |
Domenico de Simone (ur. 29 listopada 1768 w Benewencie, zm. 9 listopada 1837 w Rzymie) – włoski kardynał.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 29 listopada 1768 roku w Benewencie, jako syn Filippa De Simone i Vicenzy Capece Scondito[1]. Studiował na Papieskiej Akademii Kościelnej, a następnie został referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej i gubernatorem Fabriano[1]. Podczas pierwszej francuskiej okupacji Rzymu uciekł do Neapolu, a potem do Benewentu[1]. W czasie drugiej okupacji przebywał w Orvieto, a po przywróceniu papiestwa został m.in. klerykiem Kamery Apostolskiej i protonotariuszem apostolskim[1]. 15 marca 1830 roku został kreowany kardynałem diakonem i otrzymał diakonię Sant'Angelo in Pescheria[2]. 18 grudnia 1830 roku przyjął święcenia diakonatu[2]. Przez rok pełnił funkcję legata w Ferrarze, a w okresie 1832–1833 był kamerlingiem Kolegium Kardynałów[1]. Zmarł 9 listopada 1837 roku w Rzymie[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Domenico de Simone. The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2018-11-22]. (ang.).
- ↑ a b Domenico de Simone. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2018-11-22]. (ang.).