Dziura nad Korytem – Wikipedia, wolna encyklopedia
Plan jaskini | |
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Położenie | |
Właściciel | |
Długość | 9 m |
Deniwelacja | 0 m |
Wysokość otworów | 1595 m n.p.m. |
Wysokość otworów nad dnem doliny | 255 m |
Ekspozycja otworów | ku NNW |
Data odkrycia | 22 czerwca 1959 roku |
Odkrywca | M. Kruczek i S. Wójcik |
Kod | (nr inwentarzowy PIG) T.D-12.11 |
Położenie na mapie Tatr ![]() | |
Położenie na mapie Karpat ![]() | |
![]() |
Dziura nad Korytem (Korytarz pod Siwarową, Dziura pod Siwarową, Dziura pod Schodkami) – jaskinia, a właściwie schronisko, w Dolinie Małej Łąki w Tatrach Zachodnich. Wejście do niej znajduje się w stoku Zagonnej Turni, w pobliżu Żlebu Kamiennego i Siwarowej Przełęczy, na wysokości 1595 metrów n.p.m[1]. Jaskinia jest pozioma, a jej długość wynosi 9 metrów[2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Siwarowa_Prze%C5%82%C4%99cz_a2.jpg/209px-Siwarowa_Prze%C5%82%C4%99cz_a2.jpg)
Opis jaskini
[edytuj | edytuj kod]Jaskinię stanowi poziomy korytarz zaczynający się w niewielkim otworze wejściowym, a kończący namuliskiem[3].
Przyroda
[edytuj | edytuj kod]W jaskini brak jest nacieków. Ściany są suche, rosną na nich mchy, porosty i wątrobowce[3].
Historia odkryć
[edytuj | edytuj kod]Jaskinie odkryli M. Kruczek i S. Wójcik z Zakopanego w 1959 roku. Jej opis sporządził W. Habil w 1961 roku[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Tatry polskie. Mapa topograficzna 1:10 000. Zarząd Topograficzny Sztabu Generalnego WP, Wydawnictwo Czasopisma Wojskowe, 1984
- ↑ Jaskinie Tatr [online], 27 sierpnia 2017 [dostęp 2018-10-21] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-27] .
- ↑ a b c Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy [online], jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2016-10-17] .