Dzwonnica w Bieczu – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7a/Biecz._Napoleon_Orda._Maksymilian_Fajans._Zak%C5%82ad_Narodowy_im_Ossoli%C5%84skich.jpg/240px-Biecz._Napoleon_Orda._Maksymilian_Fajans._Zak%C5%82ad_Narodowy_im_Ossoli%C5%84skich.jpg)
Dzwonnica w Bieczu – późnogotycka dzwonnica obok kościoła Bożego Ciała w Bieczu, wtopiona w ciąg miejskich murów obronnych. Służyła jednocześnie jako baszta, którą opiekował się cech rzeźników.
Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: 5-ZN z 15.11.1948:
Wzniesiona w pobliżu północno-zachodniego narożnika kościoła, powstała pod koniec XV lub na początku XVI w. Czworoboczna, murowana z cegły z użyciem detali kamiennych, wysoka na 21 m[1], posiada charakterystyczne, późnogotyckie obramienia okien i drzwi oraz wąskie, profilowane gzymsy (okapniki), wyznaczające kolejne kondygnacje. Kiedyś służyła również celom obronnym, o czym świadczą otwory strzelnicze na najwyższej kondygnacji. Pierwotnie posiadała dach namiotowy. Później dach ten zwieńczono barokowym hełmem z latarnią – taką postać dzwonnicy uwiecznił na swym rysunku z końca lat 70. XIX w. Napoleon Orda[2]. Obecny wysoki hełm wykonano w dwudziestoleciu międzywojennym. Na najwyższej kondygnacji od strony wschodniej widoczna jest dekoracja sgraffitowa z XVI w., przedstawiająca Matkę Boską z Dzieciątkiem w otoczeniu aniołów, a po bokach postacie polskich świętych: św. Stanisława i św. Wojciecha. Na tarczach wielkie litery „B” z koroną – monogram królewskiego miasta Biecza[3].
W dzwonnicy był zawieszony gotycki dzwon z 1382 r.[3], ozdobiony plakietami, przedstawiającymi sceny Ukrzyżowania. Był to jeden z najstarszych zachowanych polskich dzwonów. Po II wojnie światowej pękł i przy próbach spawania w 1969 r. został całkowicie zniszczony. Obecnie jest przechowywany w muzeum w Domu Kromera.
-
Dzwonnica od strony wschodniej -
Kolegiata z dzwonnicą
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Kłos Stanisław: op. cit., s. 128
- ↑ Litografię na tej podstawie wykonał Maksymilian Fajans (Rycina nr 154 z Serii VI z "Albumu widoków przedstawiających historyczne miejsca...", Pińsk 1875-1883)
- ↑ a b Ślawski Tadeusz: op. cit., s. 44
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Kłos Stanisław: Gorlice i okolice. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1976;
- Ślawski Tadeusz: Biecz i okolice, Sport i Turystyka, Warszawa 1973;