Strona tytułowa Mszału rzymskiego (2008): widoczne określenie editio typica tertia (trzecie wydanie typiczne)
Wydania typiczne publikowane są przez Stolicę Apostolską, najczęściej w języku łacińskim. Krajowym Episkopatom służą one za wzór do przekładów na języki narodowe. Przekłady oraz ponowne wydania ksiąg liturgicznych powinny zawierać oświadczenie o zgodności z wydaniem typicznym[1].
Missale Romanum (1962) – ostatnie wydanie typiczne Mszału rzymskiego przed reformami wprowadzonymi po Soborze Watykańskim II, używane przez większość wspólnot, kultywujących liturgię rzymską w wersji przedsoborowej (nadzwyczajnej)[2]
Mszał rzymski z I połowy XX wieku. Widoczne określenie editio XV juxta typicam Vaticanam (wydanie 15. według typicznego watykańskiego)Missale Romanum (2002) – ostatnie (trzecie) wydanie typiczne, uwzględniające reformy, które wprowadzono po Soborze Watykańskim II (forma zwyczajna obrządku rzymskiego)[3]
Graduale Romanum (1908) – wydanie typiczne graduału, czyli księgi zawierającej śpiewy mszalne (nuty i teksty); żadne z wydań posoborowych nie jest wydaniem typicznym[6]
Antiphonale Romanum (1912) – wydanie typiczne antyfonarza, czyli śpiewów oficjum (nuty i teksty) na godziny dzienne (czyli oprócz matutinum)[7]
Ritus servandus in concelebratione missae (1965) – wydanie typiczne ogłoszone w związku z wprowadzeniem możliwości koncelebry i komunii świętej pod dwiema postaciami do liturgii rzymskiej[8]
↑Breviarium Romanum, ex decreto Ss. Concilii Tridentini restitutum, Summorum Pontificum cura recognitum. Editio nova typica. Pars autumnalis, Typis Polyglottis Vaticanis, 1949, xxxi+911+[319]+55*.
↑Officium Divinum ex decreto Sacrosancti OEcumenici Concilii Vaticani secundi instauratum, auctoritate Pauli Pp. VI promulgatum: Liturgia Horarum iuxta ritum Romanum. Editio typica altera. I: Tempus Adventus, tempus Nativitatis, Libreria Editrice Vaticana, 1985, s. 1401.