Elektorat (socjologia) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Elektorat – ogół osób posiadających prawo do głosowania. W zależności od ustroju politycznego elektorat stanowi pewną część populacji. W wyborach bezpośrednich jest to ogół osób posiadających czynne prawo wyborcze (prawo do udziału w głosowaniu)[1].
Biorąc pod uwagę wybory osób mających sprawować władzę w danych państwach do początków XX wieku elektorat stanowili wyłącznie mężczyźni, natomiast w Stanach Zjednoczonych tylko biali mężczyźni[2].
W Polsce czynne prawo wyborcze przysługuje każdemu obywatelowi, który ukończył 18 lat i nie jest ubezwłasnowolniony lub skazany na karę pozbawienia praw publicznych lub praw wyborczych. W wyborach pośrednich jest to ogół osób powołanych do dokonania wyboru na określone stanowisko lub powołania określonego organu[3]. Termin „elektorat” używany jest też w odniesieniu do wyborców popierających określoną partię lub kandydata.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ A. Sokal, Elektorat, [w:] Leksykon prawa wyborczego i referendalnego oraz systemów wyborczych, A. Sokal, B. Michalak, P. Uziębło, Lex, Warszawa 2013, s. 50–51.
- ↑ I. Hacia, Ewolucja amerykańskiego prawa wyborczego, „Studia Wyborcze“, 12, 2011, s. 67–68.
- ↑ Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 z późn. zm.)
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- W. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, Świat Książki, Warszawa 2000, s. 147.