Ethel Lilian Voynich – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() E. L. Voynich | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Język | angielski |
Dziedzina sztuki | literatura |
Ważne dzieła | |
Szerszeń, wyd. pol. „Iskry”, W-wa, 1967 |
Ethel Lilian Voynich, z domu Boole (ur. 11 maja 1864 w hrabstwie Cork w Irlandii, zm. 27 lipca 1960 w Nowym Jorku) – brytyjska pisarka i muzyczka o lewicowych poglądach. Jej ojcem był sławny matematyk brytyjski George Boole, a mężem – Polak Michał Wojnicz, znany jako odkrywca i badacz słynnego manuskryptu.
Na uniwersytecie berlińskim studiowała slawistykę, specjalizując się w filologii rosyjskiej. Podczas pobytu w Petersburgu zetknęła się z kręgami zrewolucjonizowanej inteligencji rosyjskiej, interesując się zwłaszcza działalnością „Woli Ludu”. Kontynuację tego stanowiły bliższe kontakty z emigrantami politycznymi różnych narodowości po powrocie do Londynu. W emigracyjnym środowisku polskim poznała przyszłego męża, poznając dzięki niemu także historię walk niepodległościowych narodu polskiego, co później znalazło literackie odbicie w powieści Oliwia Latham (1904)[1].
Największy rozgłos przyniosła jej jednak powieść Szerszeń (The Gadfly), wydana w czerwcu roku 1897 w Stanach Zjednoczonych i we wrześniu tego samego roku w Anglii), opowiadająca o walce rewolucyjnej poprzedzającej zjednoczenie XIX-wiecznych Włoch. Pierwsze polskie tłumaczenie w przekładzie Marii Feldmanowej ukazało się w 1911 roku.
Antyklerykalno-rewolucyjna powieść była niezwykle popularna w Związku Radzieckim w czasach stalinowskich i jako odpowiednia ideologicznie została przetłumaczona na wiele języków bloku krajów satelickich, w tym również w Chińskiej Republice Ludowej. Do śmierci Ethel Voynich sprzedano w ZSRR 2,5 mln egzemplarzy tej książki[2].
W 1955 radziecki reżyser Aleksandr Fajntsimmer nakręcił według powieści film fabularny pod tym samym tytułem (ros. Овод), do którego muzykę skomponował Dmitrij Szostakowicz. W 1980 na kanwie powieści ponownie nakręcono film w reżyserii Nikołaja Maszczenki (w którym Andriej Charitonow otrzymał nagrodę „Złota Nimfa Monte Carlo” w roku 1981 za rolę Artura).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ISNI: 0000000110687414
- VIAF: 67276863
- LCCN: n83141674
- GND: 119476320
- NDL: 00459918
- LIBRIS: b8nqmkcv54sz7gm
- SUDOC: 204543142
- NLA: 36383875
- NKC: jn19990008836
- BNE: XX1029314
- NTA: 071567186
- BIBSYS: 90943777
- CiNii: DA04387944
- Open Library: OL1319733A
- PLWABN: 9810556664405606
- NUKAT: n98701646
- OBIN: 38488
- J9U: 987007269541105171
- LNB: 000055501
- NSK: 000066484
- CONOR: 27775843
- ΕΒΕ: 97359
- KRNLK: KAC201522226, KAC200604330
- LIH: LNB:V*392902;=BL