Euroliga – Wikipedia, wolna encyklopedia
Państwo | 9 państw |
---|---|
Dyscyplina | |
Organizator rozgrywek | |
Data założenia | 14 grudnia 1957 |
Poprzednia nazwa | Puchar Europy Mistrzów Krajowych |
Przekształcona na zawodową | 9 czerwca 2000 |
Prezes | Jordi Bertomeu |
Partner TV | EuroLeague TV |
Sponsor tytularny | |
Rozgrywki | |
Liczba drużyn | 18 |
Zwycięzcy | |
Pierwszy zwycięzca |
|
Obecny zwycięzca |
|
Najwięcej zwycięstw |
|
Strona internetowa |
Ten artykuł od 2018-07 wymaga modyfikacji na podstawie najświeższych informacji. |
Euroliga (ang. EuroLeague) – międzynarodowe, klubowe rozgrywki koszykarskie, przeznaczone dla najlepszych oraz najbogatszych męskich drużyn Europy i zachodniej Azji (tj. zajmujących najwyższe miejsca w czołowych ligach krajowych), organizowane i zarządzane przez Euroleague Basketball Company, a wcześniej przez FIBA Europe.
Format rozgrywek
[edytuj | edytuj kod]23 września 2008, podczas posiedzenia w Paryżu, Zgromadzenie Ogólne Unii Europejskich Lig Koszykarskich przedstawiło projekt nowego systemu rozgrywek męskiej Euroligi, który będzie obowiązywać od sezonu 2009/10. Jego szczegóły zostały omówione – z udziałem przedstawicieli zainteresowanych lig krajowych – w październiku 2008 r. i spotkały się ze zdecydowanym poparciem większości z nich. Według zaprezentowanej koncepcji, do zmagań, mających stanowić kontynuację poprzedniej Euroligi, przystąpi łącznie 30 zespołów z 25 państw[1]. Fazę zasadniczą nadal stanowić będą 24 kluby, podzielone na sześć czterodrużynowych grup. Nowością są jednak – przeprowadzane po raz pierwszy w historii – dwustopniowe kwalifikacje, do których dopuszczonych zostanie 8 ekip. Dwóch zwycięzców kwalifikacji dołączy do 22 zespołów mających zagwarantowany udział w fazie grupowej „z urzędu”[2]. Faza grupowa wyłoni 16 ekip, które następnie rywalizować będą systemem pucharowym, aż do Final Four[3]. Polska ma prawo do obsadzenia jednego miejsca w tych rozgrywkach – jest ono zarezerwowane dla mistrza kraju, który nie musi startować w kwalifikacjach, bowiem co roku znajduje się w gronie 22 drużyn mających pewny udział w fazie grupowej.
Drużyny
[edytuj | edytuj kod]W fazie zasadniczej (grupowej) Euroligi udział biorą 24 drużyny. 22 miejsca w tej rundzie są odgórnie zarezerwowane dla zespołów z licencjami typu „A”, „B” i „C”. O pozostałe 2 wolne miejsca, 8 klubów walczy w dwustopniowych kwalifikacjach.
Zespoły z Licencją A – 12 najmocniejszych klubów, posiadających prawo startu w Eurolidze bez względu na wyniki w swoich ligach krajowych (uszeregowanie według miejsca zajmowanego w Rankingu ULEB):
CSKA Moskwa
Real Madryt
FC Barcelona
Olympiakos Pireus
Maccabi Tel Awiw
Panathinaikos Ateny
Fenerbahçe Ülker
Efes Pilsen Stambuł
Laboral Kutxa
Unicaja Málaga
Žalgiris Kowno
Emporio Armani Mediolan
Zespoły z Licencją B – przedstawiciele pozostałych 8 najwyżej sklasyfikowanych lig krajowych (według rankingu ULEB):
mistrz Francji
mistrz Serbii
mistrz Chorwacji
mistrz Słowenii
mistrz Niemiec
mistrz Polski
mistrz Litwy
drużyna z Włoch
- triumfator Eurocup z poprzedniego sezonu
Zespół z Licencją C – 1 klub z „dziką kartą” otrzymaną od ULEB:
- wybór na podstawie kryteriów ustalanych przed każdym sezonem przez ULEB
Zespoły rywalizujące w kwalifikacjach – 8 klubów:
drużyna z Rosji
ASVEL Lyon-Villeurbanne (bez względu na miejsce w lidze francuskiej)
drużyna z Włoch
drużyna z Grecji
mistrz Belgii
mistrz Łotwy
mistrz Ukrainy
drużyna z Francji
Podział miejsc według państw
[edytuj | edytuj kod]Obsadzonych jest 28 miejsc. Pozostałe 2 to: drużyna z „dziką kartą” i tryumfator Eurocup.
Państwo | Liczba miejsc |
![]() | 4 |
![]() | 4 |
![]() | 3 |
![]() | 3 |
![]() | 2 |
![]() | 2 |
![]() | 1 |
![]() | 1 |
![]() | 1 |
![]() | 1 |
![]() | 1 |
![]() | 1 |
![]() | 1 |
![]() | 1 |
![]() | 1 |
![]() | 1 |
Historia
[edytuj | edytuj kod]Na fali sukcesu idei europejskich pucharów – stworzonej przez dziennikarzy francuskiego dziennika L'Équipe – dla klubów piłkarskich, wiosną 1957 grupa działaczy FIBA z Sekretarzem Generalnym Williamem Jonesem na czele, postanowiła przeszczepić koncepcję klubowej rywalizacji na starym kontynencie również dla męskich zespołów koszykarskich. W celu zorganizowania i sprawnego przeprowadzenia rozgrywek powołano specjalną Komisję, której przewodniczącym został sam W. Jones, mając do pomocy Roberta Busnela, Miloslava Kriza, Raimundo Saportę, Nikołaja Semaszkę i Borislava Stankovicia. Wzorem piłkarskim rywalizacji nadano oficjalną nazwę Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (PEMK) i pod takim mianem toczyła się ona do lat 90. Do premierowego sezonu 1957/1958 przystąpiło 24 mistrzów krajowych, a wśród nich Legia Warszawa. W inauguracyjnym spotkaniu – rozegranym 22 lutego 1958 w Brukseli – belgijski Royal IV SC Anderlechtois pokonał luksemburską BBC Etzella Ettelbruck 82:43[4], a po pucharowych bojach do finałowego dwumeczu (6 lipca 1958 i 17 lipca 1958) zakwalifikowały się: radziecka ASK Ryga i bułgarski Akademik Sofia. Zdecydowanie lepsi okazali się ryżanie dwukrotnie pokonując rywala (86:81 i 84:71). Ta sama drużyna tryumfowała w dwóch kolejnych edycjach, a na pierwszy sukces ekipy spoza ZSRR (kraje „Europy socjalistycznej” zdominowały pierwsze lata rywalizacji PEMK) przyszło czekać do sezonu 1963/1964, gdy po puchar sięgnął Real Madryt, który następnie – nieprzerwanie po połowy lat 80. – należał do ścisłej czołówki Pucharu Europy. Zresztą generalnie od tego momentu do głosu zaczęły dochodzić kluby z zachodniej i południowej części kontynentu (głównie włoskie). Przełom lat 80. i 90. to czas tryumfów zespołów z byłej Jugosławii, czyli słynnej „szkoły bałkańskiej”, później zaś sukcesy zaczęły święcić ekipy greckie. Nieprzerwanie od sezonu 1987/1988 końcowa faza pucharu przeprowadzana jest w formie turnieju Final Four, podczas którego wyłaniana jest najlepsza drużyna (wcześniej turniej Finałowej Czwórki PEMK odbył się tylko dwa razy – w 1966 i 1967).
Szyld Euroliga – w odniesieniu do rywalizacji najlepszych męskich klubów koszykarskich w Europie – po raz pierwszy pojawił się w 1995, gdy to od sezonu 1995/1996 zmieniono nazwę rozgrywek na FIBA EuroLeague. Ich organizatorem nadal pozostawała FIBA, pełniąc jednocześnie rolę patrona tytularnego. Jednak już wówczas coraz większą siłę oddziaływania zaczęła przejawiać – założona 25 czerwca 1991 w Rzymie – Unia Europejskich Lig Koszykarskich (ULEB), reprezentująca zrzeszane przez siebie klubu z czołowych lig krajowych (głównie włoskiej, hiszpańskiej, francuskiej i greckiej). Kwestią czasu pozostawało przejęcie przez nią praw do zarządzania Euroligą na co nie chciała zgodzić się FIBA. Przełomowym okazał się być rok 2000, gdy w europejskiej koszykówce doszło do rozłamu. Żadna z organizacji nie zamierzała ustąpić, dlatego w edycji 2000/2001 rywalizacja najlepszych klubów „starego kontynentu” toczyła się w dwóch niezależnych od siebie rozgrywkach: nowej Eurolidze (stworzonej przez ULEB) i Suprolidze (założonej przez FIBA). Po roku doszło do porozumienia, FIBA zlikwidowała Suproligę, która funkcjonowała zaledwie przez jeden sezon, a ULEB-owska Euroliga stała się zaczątkiem nowoczesnej Euroligi (Euroleague Basketball), czyli rozgrywek w formie przeprowadzanej do dziś.
Triumfatorzy
[edytuj | edytuj kod]- 1958
ASK Ryga
- 1959
ASK Ryga
- 1960
ASK Ryga
- 1961
CSKA Moskwa
- 1962
Dinamo Tbilisi
- 1963
CSKA Moskwa
- 1964
Real Madryt
- 1965
Real Madryt
- 1966
Olimpia Simmenthal Mediolan
- 1967
Real Madryt
- 1968
Real Madryt
- 1969
CSKA Moskwa
- 1970
Ignis Varese
- 1971
CSKA Moskwa
- 1972
Ignis Varese
- 1973
Ignis Varese
- 1974
Real Madryt
- 1975
Ignis Varese
- 1976
Mobilgirgi Varese
- 1977
Maccabi Tel Awiw
- 1978
Real Madryt
- 1979
Bosna Sarajewo
- 1980
Real Madryt
- 1981
Maccabi Tel Awiw
- 1982
Squibb Cantu
- 1983
Ford Cantu
- 1984
Virtus Banco di Roma
- 1985
Cibona Zagrzeb
- 1986
Cibona Zagrzeb
- 1987
Olimpia Tracer Mediolan
- 1988
Olimpia Philips Mediolan
- 1989
Jugoplastika Split
- 1990
Jugoplastika Split
- 1991
Jugoplastika Split
- 1992
Partizan Belgrad
- 1993
CSP Limoges
- 1994
Joventut Badalona
- 1995
Real Madryt
- 1996
Panathinaikos BC
- 1997
Olympiakos Pireus
- 1998
Kinder Bolonia
- 1999
Žalgiris Kowno
- 2000
Panathinaikos BC
- 2001
Maccabi Tel Awiw (SuproLeague)
- 2001
Kinder Bolonia (EuroLeague)
- 2002
Panathinaikos BC
- 2003
FC Barcelona
- 2004
Maccabi Tel Awiw
- 2005
Maccabi Tel Awiw
- 2006
CSKA Moskwa
- 2007
Panathinaikos BC
- 2008
CSKA Moskwa
- 2009
Panathinaikos BC
- 2010
FC Barcelona
- 2011
Panathinaikos BC
- 2012
Olympiakos Pireus
- 2013
Olympiakos Pireus
- 2014
Maccabi Tel Awiw
- 2015
Real Madryt
- 2016
CSKA Moskwa
- 2017
Fenerbahçe Ülker
- 2018
Real Madryt
- 2019
CSKA Moskwa
- 2021
Anadolu Efes Stambuł
- 2022
Anadolu Efes Stambuł
- 2023
Real Madryt
Finały
[edytuj | edytuj kod]† 2001 był rokiem, w którym rozegrano dwa europejskie mistrzostwa klubowe – Suproliga zorganizowana przez FIBĘ i Euroliga przez ULEB).
+ W 2020 roku zrezygnowano z rozgrywania Final Four Euroligi z powodu pandemii COVID-19.
(OT) – dogrywka
Sukcesy klubów
[edytuj | edytuj kod]Nazwa klubu | Liczba triumfów | Liczba przegranych finałów | Lata triumfów | Lata przegranych finałów |
---|---|---|---|---|
![]() | 11 | 9 | 1964, 1965, 1967, 1968, 1974, 1978, 1980, 1995, 2015, 2018, 2023 | 1962, 1963, 1969, 1975, 1976, 1985, 2013, 2014, 2022 |
![]() | 8 | 6 | 1961, 1963, 1969, 1971, 2006, 2008, 2016, 2019 | 1965, 1970, 1973, 2007, 2009, 2012 |
![]() | 6 | 9 | 1977, 1981, 2001, 2004, 2005, 2014 | 1980, 1982, 1987, 1988, 1989, 2000, 2006, 2008, 2011 |
![]() | 6 | 1 | 1996, 2000, 2002, 2007, 2009, 2011 | 2001 |
![]() | 5 | 5 | 1970, 1972, 1973, 1975, 1976 | 1971, 1974, 1977, 1978, 1979 |
![]() | 3 | 5 | 1997, 2012, 2013 | 1994, 1995, 2010, 2015, 2017, 2023 |
![]() | 3 | 2 | 1966, 1987, 1988 | 1967, 1983 |
![]() | 3 | 1 | 1958, 1959, 1960 | 1961 |
![]() | 3 | 1 | 1989, 1990, 1991 | - - |
![]() | 2 | 1 | 2021, 2022 | 2019 |
![]() | 2 | 6 | 2003, 2010 | 1984, 1990, 1991, 1996, 1997, 2021 |
![]() | 2 | 3 | 1998, 2001 | 1981, 1999, 2002 |
![]() | 2 | - | 1982, 1983 | |
![]() | 2 | - | 1985, 1986 | - |
![]() | 1 | 2 | 2017 | 2016, 2018 |
![]() | 1 | 2 | 2020, 2021 | 2019 |
![]() | 1 | 1 | 1962 | 1960 |
![]() | 1 | 1 | 1994 | 1992 |
![]() | 1 | 1 | 1999 | 1986 |
![]() | 1 | - | 1979 | - |
![]() | 1 | - | 1984 | - |
![]() | 1 | - | 1992 | - |
![]() | 1 | - | 1993 | - |
![]() | - | 2 | - | 1958, 1959 |
![]() | - | 2 | - | 1964, 1968 |
![]() | - | 2 | - | 1993, 2003 |
![]() | - | 2 | - | 2001, 2005 |
![]() | - | 1 | - | 1966 |
![]() | - | 1 | - | 1998 |
![]() | - | 1 | - | 2004 |
Zwycięzcy według państw
[edytuj | edytuj kod]Państwo | Liczba triumfów | Liczba zwycięskich klubów |
---|---|---|
![]() | 14 | 3 |
![]() | 13 | 5 |
![]() | 9 | 2 |
![]() | 8 | 3 |
![]() | 6 | 3 |
![]() | 6 | 1 |
![]() | 3 | 1 |
![]() | 2 | 2 |
![]() | 1 | 1 |
![]() | 1 | 1 |
![]() | 1 | 1 |
Udział polskich drużyn
[edytuj | edytuj kod]Sezon | Uczestnik | Miejsce |
---|---|---|
1958 | Legia Warszawa | TOP 8 |
1958/59 | Lech Poznań | TOP 4 |
1959/60 | Polonia Warszawa | TOP 4 |
1960/61 | Legia Warszawa | TOP 8 |
1961/62 | Legia Warszawa | TOP 8 |
1962/63 | Wisła Kraków | TOP 8 |
1963/64 | Legia Warszawa | TOP 8 |
1964/65 | Wisła Kraków | TOP 8 |
1965/66 | Wisła Kraków | I runda |
1966/67 | Legia Warszawa | II runda |
1967/68 | Legia Warszawa | II runda |
1968/69 | Wisła Kraków | I runda |
1969/70 | Legia Warszawa | II runda |
1970/71 | Śląsk Wrocław | II runda |
1971/72 | nie występował żaden zespół | – |
1972/73 | nie występował żaden zespół | – |
1973/74 | Wybrzeże Gdańsk | I runda |
1974/75 | Wisła Kraków | II runda |
1975/76 | Resovia | II runda |
1976/77 | Wisła Kraków | Grupa ćwierćfinałowa |
1977/78 | Śląsk Wrocław | Grupa ćwierćfinałowa |
1978/79 | Wybrzeże Gdańsk | Grupa ćwierćfinałowa |
1979/80 | nie występował żaden zespół | – |
1980/81 | Śląsk Wrocław | Grupa ćwierćfinałowa |
1981/82 | nie występował żaden zespół | – |
1982/83 | nie występował żaden zespół | – |
1983/84 | nie występował żaden zespół | – |
1984/85 | Lech Poznań | I runda |
1985/86 | Zagłębie Sosnowiec | I runda |
1986/87 | Zagłębie Sosnowiec | I runda |
1987/88 | Śląsk Wrocław | TOP 16 |
1988/89 | nie występował żaden zespół | – |
1989/90 | Lech Poznań | Grupa ćwierćfinałowa |
1990/91 | Lech Poznań | I runda |
1991/92 | Śląsk Wrocław | II runda |
1992/93 | Śląsk Wrocław | II runda |
1993/94 | Śląsk Wrocław | I runda |
1994/95 | Śląsk Wrocław | I runda |
1995/96 | Mazowszanka Pruszków | I runda |
1996/97 | nie występował żaden zespół | – |
1997/98 | nie występował żaden zespół | – |
1998/99 | nie występował żaden zespół | – |
1999/2000 | nie występował żaden zespół | – |
2000/2001 | Śląsk Wrocław | TOP 16 – Suproliga |
2001/2002 | Śląsk Wrocław | Faza grupowa |
2002/2003 | Idea Śląsk Wrocław | Faza grupowa |
2003/2004 | Śląsk Wrocław | Faza grupowa |
2004/2005 | Prokom Trefl Sopot | TOP 16 |
2005/2006 | Prokom Trefl Sopot | Faza grupowa |
2006/2007 | Prokom Trefl Sopot | TOP 16 |
2007/2008 | Prokom Trefl Sopot | Faza grupowa |
2008/2009 | Asseco Prokom Sopot | TOP 16 |
2009/2010 | Asseco Prokom Gdynia | TOP 8 |
2010/2011 | Asseco Prokom Gdynia | Faza grupowa |
2011/2012 | Asseco Prokom Gdynia, PGE Turów Zgorzelec | Faza grupowa, 1/4 kwalifikacji |
2012/2013 | Asseco Prokom Gdynia | Faza grupowa |
2013/2014 | Stelmet Zielona Góra | Faza grupowa |
2014/2015 | PGE Turów Zgorzelec, Stelmet Zielona Góra | Faza grupowa, 1/4 kwalifikacji |
2015/2016 | Stelmet Zielona Góra | Faza grupowa |
2016/2017 | nie występował żaden zespół | – |
2017/2018 | nie występował żaden zespół | – |
2018/2019 | nie występował żaden zespół | – |
2019/2020 | nie występował żaden zespół | – |
2020/2021 | nie występował żaden zespół | – |
2021/2022 | nie występował żaden zespół | – |
2022/2023 | nie występował żaden zespół | – |
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]Punkty na mecz
[edytuj | edytuj kod]- 1991-92
Nikos Galis (Aris Saloniki): 32,25 (w 16 występach)
- 1992-93
Zdravko Radulović (Cibona Zagrzeb): 23,92 (w 13 występach)
- 1993-94
Nikos Galis (Panathinaikos Ateny): 23,80 (w 21 występach)
- 1994-95
-
Predrag Danilović (Virtus (Buckler) Bologna): 22,11 (w 17 występach)
- 1995-96
Joe Arlauckas (Real Madryt): 26,42 (w 21 występach)
- 1996-97
Carlton Myers (Fortitudo (Teamsystem) Bologna): 22,94 (w 19 występach)
- 1997-98
-
Peja Stojaković (PAOK Saloniki): 20,93 (w 16 występach)
- 1998-99
İbrahim Kutluay (Fenerbahçe SK): 21,41 (w 17 występach)
- 1999-00
Miljan Goljović (Pivovarna Laško): 20,18 (w 16 występach)
- 2000-01
-
Miroslav Berić (Partizan Belgrad): 23,25 (w 20 występach) (FIBA Suproliga)
- 2000-01
Alphonso Ford (Peristeri Ateny): 26 (w 12 występach) (ULEB Euroliga)
- 2001-02
Alphonso Ford (Olympiakos Pireus): 24,75 (w 20 występach)
- 2002-03
-
Miloš Vujanić (Partizan Belgrad): 25,78 (w 14 występach)
- 2003-04
Lynn Greer (Śląsk Wrocław): 25,07 (w 14 występach)
- 2004-05
Charles Smith (Victoria Libertas (Scavolwi) Pesaro): 20,65 (w 20 występach)
- 2005-06
Drew Nicholas (Benetton Treviso): 18,45 (w 20 występach)
- 2006-07
Juan Carlos Navarro (FC Barcelona): 16,77 (w 22 występach)
- 2007-08
Marc Salyers (Chorale Roanne): 21,78 (w 14 występach)
- 2008-09
Igor Rakočević (TAU Baskonia): 17,95 (w 21 występach)
- 2009–10
Linas Kleiza (Olympiacos): 17,14 (w 22 występach)
- 2010–11
Igor Rakočević (Efes Pilsen): 17,21 (w 14 występach)
- 2011–12
-
Bo McCalebb (Montepaschi Siena): 16,9 (w 17 występach)
- 2012–13
Bobby Brown (Montepaschi Siena): 18,83 (w 24 występach)
- 2013–14
-
Keith Langford (Olimpia Milano): 17,56 (w 25 występach)
- 2014–15
-
Taylor Rochestie (Niżny Nowogród): 18,90 (w 21 występach)
- 2015–16
Nando De Colo (CSKA Moskwa): 19,44 (w 27 występach)
- 2016–17
Keith Langford (Uniks Kazań): 21,75 (w 28 występach)
Zbiórki na mecz
[edytuj | edytuj kod]- 1991-92
Corny Thompson (Joventut Badalona): 11,72 (w 18 występach)
- 1992-93
Arvydas Sabonis (Real Madryt): 11,95 (w 20 występach)
- 1993-94
Roy Tarpley (Olympiakos Pireus): 12,84 (w 19 występach)
- 1994-95
Stojko Vranković (Panathinaikos Ateny): 12,19 (w 21 występach)
- 1995-96
Charles Shackleford (Ülkerspor): 12,38 (w 18 występach)
- 1996-97
Warren Kidd (Stefanel Milano): 10,59 (w 22 występach)
- 1997-98
-
Dejan Tomašević (Partizan Belgrad): 9,60 (w 23 występach)
- 1998-99
Žan Tabak (Fenerbahçe SK): 10 (w 18 występach)
- 1999-00
Hüseyin Beşok (Efes Pilsen Stambuł): 10,04 (w 23 występach)
- 2000-01
Roberto Chiacig (Montepaschi Siena): 9,38 (w 18 występach) (FIBA Suproliga)
- 2000-01
-
Dejan Tomašević (Budućnost Podgorica): 11,5 (w 12 występach) (ULEB Euroliga)
- 2001-02
Mirsad Türkcan (CSKA Moskwa): 12,76 (w 17 występach)
- 2002-03
Mirsad Türkcan (Montepaschi Siena): 11,80 (w 21 występach)
- 2003-04
Arvydas Sabonis (Žalgiris Kowno): 10,72 (w 18 występach)
- 2004-05
Tanoka Beard (Žalgiris Kowno): 10,6 (w 20 występach)
- 2005-06
-
Dejan Milojević (Partizan Belgrad): 10,08 (w 12 występach)
- 2006-07
Tanoka Beard (Žalgiris Kowno): 9,85 (w 14 występach)
- 2007-08
Travis Watson (Armani Jeans Milano): 9,71 (w 14 występach)
- 2008-09
Joanis Burusis (Olympiakos Pireus): 7,36 (w 22 występach)
- 2009–10
Travis Watson (Žalgiris Kowno): 9,46 (w 13 występach)
- 2010–11
Mirsad Türkcan (Fenerbahçe Ülker): 7,33 (w 12 występach)
- 2011–12
Andriej Kirilenko (CSKA Moskwa): 7,47 (w 17 występach)
- 2012–13
Wiktor Chriapa (CSKA Moskwa): 7,31 (w 26 występach)
- 2013–14
Joffrey Lauvergne (Partizan Belgrad): 8,63 (w 24 występach)
- 2014–15
Boban Marjanović (Crvena Zvezda): 10,67 (w 24 występach)
- 2015–16
Joanis Burusis (Laboral Kutxa Baskonia): 8,66 (w 29 występach)
- 2016–17
Ekpe Udoh (Fenerbahçe Ülker): 7,77 (w 31 występach)
Asysty na mecz
[edytuj | edytuj kod]- 1991-92
Micheal Ray Richardson (Slobodna Dalmacija Split): 6,07 (w 14 występach)
- 1992-93
Nacho Azofra (Estudiantes Madryt): 5,58 (w 12 występach)
- 1993-94
Nikos Galis (Panathinaikos Ateny): 4,71 (w 21 występach)
- 1994-95
Chuck Evans (CSKA Moskwa): 6,15 (w 13 występach)
- 1995-96
Wasilij Karasiow (CSKA Moskwa): 7,15 (w 20 występach)
- 1996-97
Michael Anderson (Caja San Fernando): 6,11 (w 17 występach)
- 1997-98
Willie Anderson (AEK Ateny): 4,41 (w 12 występach)
- 1998-99
Tyus Edney (Žalgiris Kowno): 6,13 (w 22 występach)
- 1999-00
David Rivers (TOFAS Bursa): 4,93 (w 16 występach)
- 2000-01
Raimondas Miglinieks (Śląsk Wrocław): 6,95 (w 20 występach) (FIBA Suproliga)
- 2000-01
Ivica Marić (KK Zadar): 5,9 (w 10 występach) (ULEB Euroliga)
- 2001-02
Elmer Bennett (Baskonia): 5,26 (w 15 występach)
- 2002-03
Ed Cota (Žalgiris Kowno): 6,5 (w 14 występach)
- 2003-04
Ed Cota (Žalgiris Kowno): 5,65 (w 20 występach)
- 2004-05
Mire Chatman (EB Pau-Orthez): 6,21 (w 14 występach)
- 2005-06
Pablo Prigioni (Baskonia): 6,24 (w 25 występach)
- 2006-07
Teodoros Papalukas (CSKA Moskwa): 5,4 (w 25 występach)
- 2007-08
DeJuan Collins (Žalgiris Kowno): 5,35 (w 20 występach)
- 2008-09
Teodoros Papalukas (Olympiakos Pireus): 5,25 (w 20 występach)
- 2009–10
Omar Cook (Unicaja Málaga): 5,94 (w 16 występach)
- 2010–11
Dimitris Diamandidis (Panathinaikos): 6,23 (w 22 występach)
- 2011–12
Omar Cook (Olimpia Mediolan): 5,69 (w 16 występach)
- 2012–13
Zoran Planinić (Chimki): 6,32 (w 22 występach)
- 2013–14
Dimitris Diamandidis (Panathinaikos): 6,21 (w 29 występach)
- 2014–15
Miloš Teodosić (CSKA Moskwa): 7 (w 24 występach)
- 2015–16
Thomas Heurtel (Anadolu Efes): 7,92 (w 24 występach)
- 2016–17
Miloš Teodosić (CSKA Moskwa): 6,79 (w 29 występach)
Przechwyty na mecz
[edytuj | edytuj kod]- 1991-92
Riccardo Pittis (Philips Milano): 3,73 (w 19 występach)
- 1992-93
Clinton Wheeler (Bayer Leverkusen): 3 (w 17 występach)
- 1993-94
Riccardo Pittis (Benetton Treviso): 2,92 (w 13 występach)
- 1994-95
Siergiej Panow (CSKA Moskwa): 3 (w 19 występach)
- 1995-96
Riccardo Pittis (Benetton Treviso): 2,63 (w 19 występach)
- 1996-97
Michael Anderson (Caja San Fernando): 2,70 (w 17 występach)
- 1997-98
David Rivers (Teamsystem Bologna): 2,85 (w 21 występach)
- 1998-99
Gerald Lewis (KK Zadar): 2,53 (w 15 występach)
- 1999-00
Andrea Meneghin (Varese Roosters): 2,93 (w 16 występach)
- 2000-01
Ralph Biggs (Telindus Ostenda): 2,1 (w 20 występach) (FIBA Suproliga)
- 2000-01
Ivica Marić (KK Zadar) i
Jemeil Rich (Lugano Snakes): 3,7 (w 10 występach) (ULEB Euroliga)
- 2001-02
Emanuel Ginobili (Kinder Bologna): 2,54 (w 22 występach)
- 2002-03
Fred House (Partizan Belgrad): 3 (w 10 występach)
- 2003-04
Fred House (Partizan Belgrad): 3,38 (w 13 występach)
- 2004-05
Chris Williams (Frankfurt Skyliners): 2,78 (w 14 występach)
- 2005-06
Jeff Trepagnier (Ülkerspor): 3,05 (w 20 występach)
- 2006-07
Ricky Rubio (DKV Joventut Badalona): 3,18 (w 16 występach)
- 2007-08
Shaun Stonerook (Montepaschi Siena): 2,58 (w 24 występach)
- 2008–09
David Logan (Asseco Prokom): 2,67 (w 15 występach)
- 2009–10
Bo McCalebb (KK Partizan) &
Wiktor Chriapa (CSKA Moskwa): 1,95 (w 22 występach)
- 2010–11
Chuck Eidson (Maccabi Tel Awiw): 2,64 (w 22 występach)
- 2011–12
Jamon-Alfred Lucas (Galatasaray): 1,81 (w 16 występach)
- 2012–13
Bo McCalebb (Fenerbahçe Ülker): 1,91 (w 23 występach)
- 2013–14
Jamon Gordon (Anadolu Efes): 2,00 (w 21 występach)
- 2013–14
Tarence Kinsey (Niżny Nowogród): 1,59 (w 17 występach)
- 2015–16
-
Nick Calathes (Panathinaikos): 2 (w 27 występach)
- 2016–17
Charles Jenkins (Crvena Zvezda Belgrad): 2,07 (w 30 występach)
Bloki na mecz
[edytuj | edytuj kod]- 2000-01
Andriej Kirilenko (CSKA Moskwa): 2,13 (w 22 występach) (FIBA Suproliga)
- 2000-01
Hryhorij Chyżniak (Žalgiris Kowno): 3,16 (w 12 występach) (ULEB Euroliga)
- 2001-02
Hryhorij Chyżniak (Žalgiris Kowno): 3,21 (w 14 występach)
- 2002-03
Eduardo Hernández-Sonseca (Real Madryt): 1,5 (w 14 występach)
- 2003-04
Arvydas Sabonis (Žalgiris Kowno): 1,61 (w 18 występach)
- 2004-05
Eurelijus Žukauskas (Ülkerspor): 1,81 (w 22 występach)
- 2005-06
Dariusz Ławrynowicz (Žalgiris Kowno): 2,1 (w 20 występach)
- 2006-07
Marcus Haislip (Efes Pilsen Stambuł): 1,75 (w 20 występach)
- 2007-08
Ömer Aşık (Fenerbahçe Ülker): 2,06 (w 15 występach)
- 2008–09
Fran Vázquez (FC Barcelona): 1,74 (w 23 występach)
- 2009–10
D’or Fischer (Maccabi Tel Awiw): 1,8 (w 20 występach)
- 2010–11
Mirza Begić (Žalgiris Kowno/Real Madryt): 1,5 (w 16 występach)
- 2011–12
Andriej Kirilenko (CSKA Moskwa): 1,94 (w 17 występach)
- 2012–13
Shawn James (Maccabi Tel Awiw): 1,93 (w 27 występach)
- 2013–14
Bryant Dunston (Olympiacos): 1,31 (w 29 występach)
- 2014–15
Arciom Parachoŭski (Niżny Nowogród): 1,96 (w 23 występach)
- 2015–16
Ekpe Udoh (Fenerbahçe): 2,26 (w 27 występach)
- 2016–17
Ekpe Udoh (Fenerbahçe): 2,19 (w 31 występach)
Najlepszy wskaźnik punktowy – cały sezon
[edytuj | edytuj kod]- 2000-01
-
Dejan Tomašević (Budućnost Podgorica): 30,91 (w 12 występach)
- 2001-02
Mirsad Türkcan (CSKA Moskwa): 25,82 (w 17 występach)
- 2002-03
Mirsad Türkcan (Montepaschi): 24 (w 21 występach)
- 2003-04
Arvydas Sabonis (Žalgiris Kowno): 26,27 (w 18 występach)
- 2004-05
Anthony Parker (Maccabi Tel Awiw): 24,87 (w 24 występach)
- 2005-06
-
Dejan Milojević (Partizan Belgrad): 23,58 (w 12 występach)
- 2006-07
Nikola Vujčić (Maccabi Tel Awiw): 21,72 (w 22 występach)
- 2007-08
Marc Salyers (Chorale Roanne): 22,5 (w 14 występach)
- 2008–09
D’or Fischer (Maccabi Tel Awiw): 21,46 (w 13 występach)
- 2009–10
-
Aleks Marić (KK Partizan): 21,11 (w 18 występach)
- 2010–11
Fernando San Emeterio (Baskonia): 19,05 (w 20 występach)
- 2011–12
Andriej Kirilenko (CSKA Moskwa): 24,18 (w 17 występach)
- 2012–13
Bobby Brown (Montepaschi Siena): 17,38 (w 24 występach)
- 2013–14
-
Keith Langford (Olimpia Mediolan): 17,68 (w 25 występach)
- 2014–15
Boban Marjanović (Crvena Zvezda Belgrad): 25,67 (w 24 występach)
- 2015–16
Nando De Colo (CSKA Moskwa): 24,3 (w 27 występach)
- 2016–17
Keith Langford (Uniks Kazań): 21,82 (w 28 występach)
Najlepszy wskaźnik punktowy – sezon zasadniczy
[edytuj | edytuj kod]Statystyczni liderzy sezonu regularnego nie są brani pod uwagę w oficjalnych statystykach.
- 2000-01
-
Dejan Tomašević (Budućnost Podgorica): 31,2
- 2001-02
Mirsad Türkcan (CSKA Moskwa): 28,09
- 2002-03
Joseph Blair (Ülkerspor): 25
- 2003-04
Arvydas Sabonis (Žalgiris Kowno): 26,41
- 2004-05
Anthony Parker (Maccabi Tel Awiw): 27,42
- 2005-06
-
Dejan Milojević (Partizan Belgrad): 23,58
- 2006-07
Nikola Vujčić (Maccabi Tel Awiw): 23,64
- 2007-08
Marc Salyers (Chorale Roanne): 22,5
- 2008–09
Sani Bečirovič (Virtus Rzym): 22
- 2009–10
-
Aleks Marić (KK Partizan): 24,56
- 2010–11
Keith Langford (Chimki): 19,7
- 2011–12
Nicolas Batum (SLUC Nancy): 23,17
- 2012–13
Joanis Burusis (Olimpia Mediolan): 18,89
- 2013–14
Nikola Mirotić (Real Madryt): 20,5
- 2014–15
Boban Marjanović (Crvena Zvezda Belgrad): 24,9
- 2015–16
Joanis Burusis (Laboral Kutxa Baskonia): 23,6
- 2016–17
Nando De Colo (CSKA Moskwa): 22,74
Najlepszy wskaźnik punktowy – Top 16
[edytuj | edytuj kod]Statystyczni liderzy sezonu regularnego nie są brani pod uwagę w oficjalnych statystykach.
- 2001-02
Alphonso Ford (Olympiakos Pireus): 26,66
- 2002-03
Mirsad Türkcan (Montepaschi Siena): 27
- 2003-04
Arvydas Sabonis (Žalgiris Kowno): 26
- 2004-05