Fizylierzy (okres napoleoński) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Fizylierzy – piechurzy uzbrojeni w karabiny skałkowe oraz krótkie pałasze.
W wojsku Księstwa Warszawskiego nazywano tak lżej uzbrojone kompanie w pułkach piechoty.
Ubiór fizylierów stanowiły kurtki granatowe, takiegoż koloru spodnie na zimę, a białe płócienne czechczery latem. Nosili czapki rogate z czarnego filcu ozdobione białym orłem, a poniżej blachą żółtą z numerem pułku. Podoficerowie oprócz karabinów byli uzbrojeni w pałasze.
Pododdziały fizylierów były kompaniami centralnymi pułków piechoty.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wojsko, wojna, broń. Leksykon PWN (pod red. Marcina Kamlera). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, ISBN 83-01-13506-9