Gwidon z Toskanii – Wikipedia, wolna encyklopedia
Gwidon z Toskanii (ur. w 896[1], zm. w 930[2]) – władca Toskanii[1], drugi mąż Marozji, wpływowej kobiety w Rzymie[2].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem markiza Toskanii, Adalberta II i Berty, córki władcy longobardzkiego, Lotara II[1]. W 915 roku, po śmierci swojego ojca, odziedziczył po nim władzę i tytuły markiza Toksanii i hrabiego Lukki[2]. W latach 916-920 przebywał w więzieniu w Mantui[2]. Gdy zmarł Alberyk I, Gwido został drugim mężem Marozji i miał z nią trójkę dzieci (m.in. Teodorę i Bertę)[2]. Władzę w Toksanii przejął po nim jego brat, Lambert[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Gilbert Dagron, Pierre Riche, Andre Vauchez: Historia chrześcijaństwa. T. 4: Biskupi, mnisi i cesarze 610-1054. Warszawa: Krupski i S-ka, 1999, s. 625-627. ISBN 83-86117-31-1.
Encyklopedie internetowe (osoba):