Hak (wspinaczka) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Hak – metalowy klin, który po wbiciu w szczelinę skalną, może być używany jako punkt asekuracyjny dla wspinacza lub w speleologii.
Historia użycia haków we wspinaczce
[edytuj | edytuj kod]Pierwsze informacje o użyciu haków we wspinaczce pochodzą z końca XIX wieku[1]. Początkowo haki były używane jedynie aby zapewnić asekurację wspinaczowi, jednak później zaproponowano techniki wspinania się z użyciem sztucznie tworzonych stopni i chwytów obecnie określaną jako: hakówka lub technika sztucznych ułatwień. Obecnie coraz częściej odchodzi się od używania haków na rzecz kostek i friendów, ponieważ kilkukrotne osadzenie i usunięcie haków niszczy skałę. Wraz z ewolucją sprzętu i technik wspinaczkowych coraz więcej dróg jest powtarzanych w sposób klasyczny.
Rodzaje haków wspinaczkowych
[edytuj | edytuj kod]Wyróżnia się między innymi następujące rodzaje haków:
- Angle
- Bong
- Knifeblade
- RURP
- V-ka
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Sylvian Jouty, Hubert Odier: Leksykon alpinizmu. Warszawa: MUZA SA, 2007, s. 256. ISBN 978-83-7495-020-6.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Craig Luebben: Wspinaczka w skale. tłumaczenie: Tomasz Kliś. Łódź: "Galaktyka", 2006. ISBN 83-89896-51-6.
- Allen Fyffe, Iain Peter: Podręcznik wspinaczki. Łódź: "Galaktyka", 2003. ISBN 83-87914-09-6.