Henryk Ciepichałł – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 18 lutego 1886 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 12 czerwca 1934 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1934 |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | |
Stanowiska | płatnik |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Kraj działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 18 lutego 1886 |
Data i miejsce śmierci | 12 czerwca 1934 |
Miejsce pochówku | |
kapelan | |
Okres sprawowania | 1914–1921 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja | |
Śluby zakonne | 1911 |
Prezbiterat | 1914 |
Henryk Ciepichałł (ur. 18 lutego 1886 w Sobótce, zm. 12 czerwca 1934 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, pijar, kapelan Legionów Polskich, major intendent Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/Grave_of_Henryk_Ciepicha%C5%82%C5%82_at_Military_Cemetery_in_Warsaw_%282023%29a.jpg/240px-Grave_of_Henryk_Ciepicha%C5%82%C5%82_at_Military_Cemetery_in_Warsaw_%282023%29a.jpg)
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 18 lutego 1886 w Sobótce jako syn Franciszka i Anny. W wieku 17 lat został wychowankiem Zakładu Wychowawczego „Nazaret” w Warszawie, a w 1906 wstąpił do Zakonu Szkół Pobożnych (Pijarów). W 1907 przyjął imię zakonne Henryk. W 1911 złożył profesję wieczystą w Krakowie. W 1912 zdał egzamin dojrzałości. Podjął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1914 otrzymał sakrament święceń.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich (według różnych źródeł 15 czerwca 1914[1] lub 15 maja 1915[2]). W czerwcu został kapelanem 1 pułku piechoty I Brygady. Wraz z pułkiem odbył kampanię. W lipcu 1915 został awansowany do stopnia podporucznika. Został awansowany do stopnia kapitana w styczniu 1916.
27 lutego 1916 w Karasinie przyjął od Józefa Piłsudskiego tajny akt „wyrzeczenia się protestantyzmu i złożenia wyznania wiary rzymsko-katolickiej”[3].
Pod koniec 1916 został mianowany kapelanem 5 pułku piechoty w składzie I i III Brygady[4]. Po kryzysie przysięgowym w 1917 był internowany przez Niemców w Beniaminowie. U kresu wojny wyszedł na wolność 12 października 1918 jako jeden z ostatnich osadzonych oficerów legionowych.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 8 listopada 1918 mianowany na urząd dziekana wojskowego w strukturze Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej w Lublinie, a wkrótce potem referentem do spraw duchownych Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin”. Od 1919 do 1920 był superiorem Okręgu Generalnego „Lublin”. Od 1 kwietnia 1920 był dziekanem 7 Armii podczas wojny polsko-bolszewickiej. Od 19 września 1920 był kapelanem Szkoły Podchorążych w Warszawie, a od listopada 1920 był kierownikiem Rejonu Duszpasterstwa Praga. W listopadzie 1921 został przeniesiony do rezerwy. Na skutek złożenia własnego wniosku został zwolniony ze stanu duchownego w zakonie pijarów w 1922, służąc dalej w wojsku. W 1923 zmienił wyznanie na ewangelicko-augsburskie.
19 czerwca 1922 został przyjęty z dniem 1 czerwca 1922 do Wojska Polskiego, w charakterze urzędnika wojskowego VIII rangi[5]. 21 grudnia 1923 został przydzielony z Departamentu VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych do Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr 1 z równoczesnym odkomenderowaniem do Biura Historycznego Sztabu Generalnego, do 15 września 1924[6][7].
Został awansowany do stopnia majora w korpusie oficerów zawodowych administracji dział gospodarczy ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1920[8][9]. W 1924 jako oficer nadetatowy Okręgowego Zakładu Gospodarczego nr 1 sprawował stanowisko kierownika oświatowego w Wojskowym Więzieniu Śledczym nr 1 w Warszawie[10]. W styczniu 1925 został przydzielony do Okręgowego Zakładu Mundurowego Warszawa na stanowisko oficera kancelaryjnego[11]. W maju 1926, w czasie zamachu stanu został ranny[12]. 31 marca 1927 został przeniesiony z Departamentu VII do kadry Departamentu I Ministerstwa Spraw Wojskowych z równoczesnym przydziałem do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych w Warszawie na stanowisko płatnika[13][14]. Obowiązki płatnika pełnił przez kolejnych siedem lat. Z dniem 15 sierpnia 1933 został przeniesiony do korpusu oficerów intendentów[15].
Zmarł 12 czerwca 1934 w Warszawie[16]. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 5A-7-8)[17].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 7070 (17 maja 1922)[18]
- Krzyż Niepodległości (24 października 1931)[19]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (8 listopada 1930)[20][21]
- Srebrny Krzyż Zasługi (7 sierpnia 1928)[22]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (pośmiertnie)
- Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Wanda Roman: Kapelani wojskowi – bohaterowie wojny polsko-sowieckiej 1919–1920. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 9. [dostęp 2016-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-11)].
- ↑ Ks. mjr Henryk Ciepichałł, kapelan legionów polskich. katolicy1844.republika.pl. [dostęp 2016-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-01)].
- ↑ Kopia aktu wyrzeczenia się protestantyzmu przez Naszego Komendanta Józefa Piłsudskiego i złożenia wyznania wiary rzym. kat., Karasin 28 lutego 1916, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/85.
- ↑ Ostatnie nowiny. Wojskowe. „Głos Stolicy”, s. 3, Nr 20 z 18 grudnia 1916.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 541.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 78 z 21 grudnia 1923 roku, s. 732.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 29 kwietnia 1924 roku, s. 247, przedłużono termin odkomenderowania z 15 marca do 15 września 1924.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1197.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 789.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 996, 1159.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 16 stycznia 1925 roku, s. 23.
- ↑ Trzecia lista zabitych i rannych. „Kurier Warszawski”, s. 19, Nr 133 z 16 maja 1926.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 99.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 154.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 15 września 1933 roku, s. 174.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 289.
- ↑ Lista pochowanych. Henryk Ciepichałł. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-12-16].
- ↑ Zdjęcie dyplomu Orderu Virtuti Militari dla Henryka Ciepichałła
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1930 r. nr 260, poz. 352 „za zasługi na polu wychowania wojska”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1930 roku, s. 325.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 184, poz. 401 „za zasługi na polu pracy oświatowej w wojsku”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Wacława Milewska: Henryk Ciepichał. Muzeum Narodowe w Krakowie. [dostęp 2016-05-17].
- Ks. mjr Henryk Ciepichałł, kapelan legionów polskich. katolicy1844.republika.pl. [dostęp 2016-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-01)].
- Wanda Roman: Kapelani wojskowi – bohaterowie wojny polsko-sowieckiej 1919–1920. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 9. [dostęp 2016-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-11)].
- Żołnierze Niepodległości. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2020-06-17].