Hwozdownia – Wikipedia, wolna encyklopedia
Hwozdownia – stosowany w bartnictwie kołek umocowany na stałe w pniu drzewa, na który bartnik zawieszał śniot chcąc mieć wolne obie ręce podczas pracy przy pszczołach, będąc podwieszony u wlotu barci na leziwie.
Najczęściej hwozdownie były zlokalizowane z prawej strony barci, ale na terenie Białowieskiego Parku Narodowego znane są drzewa bartne z hwozdownią ulokowaną po lewej stronie. Może to wskazywać na leworęczność bartnika pracującego przy takich barciach.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Keczyński. Ślady bartnictwa. „Matecznik Białowieski 3/2008”.
- Andrzej Keczyński. Od borków do pasiek. Historia pszczelarstwa w Puszczy Białowieskiej. „Pasieka 4/2003”.