Ireneusz Werbiński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 25 marca 1950 |
---|---|
Zawód, zajęcie | hagiolog |
Tytuł naukowy | profesor nauk teologicznych |
Alma Mater | |
Uczelnia | |
Odznaczenia | |
![]() |
Data urodzenia | |
---|---|
Ojciec duchowny w Wyższym Seminarium Duchownym | |
Okres sprawowania | 1984–1990 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja | diecezja włocławska |
Prezbiterat | 15 czerwca 1974 |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4e/Ksi%C4%85%C5%BCka_dedykowana_ks._Werbi%C5%84skiemu.jpg/240px-Ksi%C4%85%C5%BCka_dedykowana_ks._Werbi%C5%84skiemu.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6b/S%C5%82owo_bpa_Meringa_w_XIV_tomie_dedykowanych_ks._Werbi%C5%84skiemu_Studi%C3%B3w_W%C5%82oc%C5%82awskich.jpg/240px-S%C5%82owo_bpa_Meringa_w_XIV_tomie_dedykowanych_ks._Werbi%C5%84skiemu_Studi%C3%B3w_W%C5%82oc%C5%82awskich.jpg)
Ireneusz Werbiński (ur. 25 marca 1950 w Przespolewie Pańskim) – polski duchowny katolicki, teolog duchowości i hagiolog.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 25 marca 1950 w Przespolewie Pańskim k. Kalisza. Rodzicami jego byli Roman i Wanda z d. Guglas. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Asnyka w Kaliszu w 1968, następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1974. Jest prezbiterem diecezji włocławskiej[1].
Duszpasterstwo
[edytuj | edytuj kod]Był wikariuszem w parafii katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku i w parafii św. Bartłomieja Apostoła w Koninie. W latach 1984–1990 był ojcem duchownym w Seminarium Duchownym we Włocławku.
Wykształcenie i praca naukowa
[edytuj | edytuj kod]W 1975 rozpoczął studia teologiczne w Prymasowskim Instytucie Życia Wewnętrznego w Warszawie. Pracę magisterską pt. Kierownictwo Duchowe młodzieży męskiej wieku dorastania obronił w 1978 na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1979 obronił licencjat naukowy z teologii duchowości w Prymasowskim Instytucie Życia Wewnętrznego w Warszawie. Po odbyciu studiów doktoranckich na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w 1980 uzyskał stopień naukowy doktora nauk teologicznych w zakresie teologii duchowości na podstawie rozprawy pt. Zagadnienia doskonałości chrześcijańskiej w polskiej literaturze teologicznej w latach 1918–1939. Jednocześnie rozpoczął studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej w zakresie psychologii. Od 1982 kontynuował systemem zaocznym na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, rozpoczęte uprzednio na KUL studia z psychologii uzyskując w 1986 magisterium z filozofii chrześcijańskiej w zakresie psychologii. W roku akademickim 1986/1987 przebywał w Rzymie i w Münster, gdzie gromadził materiały do przyszłych badań naukowych. W latach 1987–1990 był asystentem na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, w latach 1990–1995 był adiunktem przy jedynej w Polsce (aż do dziś) Katedry Hagiografii. W 1993 przeprowadził na podstawie dorobku naukowego i rozprawy pt. Świętość w świetle dekretów beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych po Soborze Watykańskim II przewód habilitacyjny na tymże wydziale uzyskując stopień naukowy doktora habilitowanego nauk teologicznych w zakresie teologii duchowości i objął kierownictwo wyżej wymienionej Katedry. W 1995 otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego na Wydziale Teologicznym ATK, a od 1999 na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, w który przekształciła się ATK. Od 2001, za porozumieniem stron, przeniósł się na nowo utworzony Wydział Teologiczny Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie pracował do 2018, najpierw jako kierownik Zakładu Teologii Duchowości, a po reorganizacji Wydziału jako Kierownik Zakładu Teologii Moralnej i Duchowości. W 2004 opublikował nowatorskie kompendium naukowe pt. Problemy i zadania współczesnej hagiologii, a w 2005 otrzymał tytuł profesora nauk teologicznych. W 2011 objął stanowisko profesora zwyczajnego na Wydziale Teologicznym UMK w Toruniu. Pracował na Wydziale Nauk Humanistycznych i Społecznych Mazowieckiej Uczelni Publicznej w Płocku[2][3]. Od 2020 wykłada jako wybitny hagiolog, psycholog i pedagog w Kolegium Jagiellońskim – Toruńskiej Szkole Wyższej[4].
Myśl naukowa
[edytuj | edytuj kod]Poświęcono mu kilka publikacji, należą do nich artykuły znajdujące się w „Studiach Włocławskich”[5]: J. Misiurek, Życie i działalność naukowo-badawcza ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego; A. Sobczyk, Ujęcie świętości w publikacjach ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego; L. Król (zestawienie) Bibliografia podmiotowa i przedmiotowa ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego oraz artykuł w „Studiach Gdańskich” – W. Gałązka Człowiek duchowy w publikacjach ks. prof. dr hab. Ireneusza Werbińskiego. Pewien ewenement stanowi publikacja E. Kowalczyka, Wybrana korespondencja polskich wydziałów teologicznych i innych instytucji naukowych z księdzem profesorem Ireneuszem Werbińskim. Opublikował 16 książek, których jest autorem lub współautorem, poświęconych przede wszystkim duchowości, świętości chrześcijańskiej lub szeroko rozumianemu wychowaniu. Opublikował liczne artykuły naukowe, traktujące o świętości życia, ascezie, celibacie kapłańskim, wychowaniu w rodzinie i innych zagadnieniach. Opracował 42 hasła encyklopedyczne, wiele opracowań i artykułów popularnonaukowych i popularnych. Rozgraniczając pojęcia „hagiografii” i „hagiologii”, wykazał swój precyzyjny sposób naukowej dokładności. Wyznaczył program badawczy hagiologii, wypełniając w polskiej literaturze teologicznej brak takiego dzieła, które by w sposób praktyczny, a przy tym naukowy zajmowało się problemami świętości w wymiarze osobowym, społecznym i eklezjalnym. Warto podkreślić, że w badaniach hagiologicznych Werbiński po raz pierwszy zastosował w sposób komplementarny metody naukowe, którymi posługują się: psychologia, nauki społeczne, historia i teologia. W ramach teologii duchowości, podkreśla jej antropologiczny wymiar, jako postawę do jej rozwoju. Zauważa potrzebę formacji duchowej katolików świeckich i przygotowujących się do kapłaństwa. W jego publikacjach widać wzajemne przenikanie się refleksji na temat formacji kapłańskiej z ogólną myślą o formacji chrześcijańskiej. Problem ten ma swe uzasadnienie w odpowiednim stosowaniu doktryny o wspólnym kapłaństwie wiernych świeckich z powszechnym powołaniem do świętości[6].
Ważniejsze publikacje książkowe
[edytuj | edytuj kod]- I. Werbiński: Świętość w świetle dekretów beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych po Soborze Watykańskim II. Warszawa: Wydawnictwa Akademii Teologii Katolickiej, 1993. ISBN 83-70720-12-9.
- I. Werbiński: Problemy i zadania współczesnej hagiologii. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2004. ISBN 83-23117-82-9.
- I. Werbiński: Świętość jako zadanie dla każdego chrześcijanina. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2016. ISBN 978-83-23137-74-0.
- I. Werbiński: Pedagogia rodzinna. Pelplin: Wydawnictwo Bernardinum, 2020. ISBN 978-83-81274-35-7.
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Złoty Medal „Zasłużony dla Obrony Terytorialnej” (2019)[7]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Księża diecezji włocławskiej poza diecezją w kraju. [dostęp 2020-04-12].
- ↑ Kadra dydaktyczna Wydziału Nauk Humanistycznych i Społecznych Mazowieckiej Uczelni Publicznej w Płocku. [dostęp 2020-04-12].
- ↑ Jerzy Misiurek , Życie i działalność naukowo-badawcza ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego, „Studia Włocławskie”, 14, 2012, s. 9–21 .
- ↑ Kadra Uczelni. [dostęp 2021-02-04].
- ↑ Studia Włocławskie tom 14 (2012). [dostęp 2020-04-12].
- ↑ Adam Sobczyk , Ujęcie świętości w publikacjach ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego, „Studia Włocławskie”, 14, 2012, s. 22–33 .
- ↑ Eryk Kowalczyk: Wybrana korespondencja polskich wydziałów teologicznych i innych instytucji naukowych z księdzem profesorem Ireneuszem Werbińskim. Warszawa: Towarzystwo Naukowe Wschodoznawców, 2019, s. 10. ISBN 978-83-950702-3-5.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ireneusz Werbiński. W: G. Polak: Kto jest kim w Kościele?. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1996, s. 398. ISBN 83-905125-0-5.
- Ireneusz Werbiński. W: M. Bombicki: Kto jest kim w Polsce nowego millenium (2000-2002). Encyklopedia actus purus. Poznań: Polsko-Europejskie Towarzystwo Finansowe – Pol-Euro-Business, 2002, s. 565. ISBN 83-89002-01-9.
- Ireneusz Werbiński. W: J. Decyk, J. Sobkowiak: Dorobek naukowy pracowników Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, 2002, s. 58–65. ISBN 83-70720-230-X.
- Ireneusz Werbiński. W: M. Chmielewski: Teologowie duchowości w Polsce 2003. Lublin: Wydawnictwo Muzyczne Polihymnia, 2003, s. 374–380. ISBN 83-7270-177-6.
- Ireneusz Werbiński. W: K. Pikoń, K. Pikoń, A. Sokołowska: Kronika nauki polskiej 2003-2006. Gliwice: Wydawnictwo Helion, 2007, s. 161. ISBN 978-83-926326-0-3.
- Ireneusz Werbiński. W: K. Pikoń: Złota księga nauk humanistycznych 2004. Gliwice: Polski Instytut Biograficzny Mastermedia, 2004, s. 423. ISBN 83-920014-0-0.
- Ireneusz Werbiński. W: K. Pikoń, K. Pikoń, A. Sokołowska: Złota księga nauk humanistycznych 2013. Gliwice: Wydawnictwo Helion, 2013, s. 434. ISBN 978-83-930922-8-4.
- Ireneusz Werbiński. Kapłan diecezji włocławskiej. Teolog duchowości – ATK/UKSW, UMK. W: S. Napiórkowski: Teologu polski, co sądzisz o swojej twórczości?. Niepokalanów: Wydawnictwo Ojców Franciszkanów, 2007, s. 379–382. ISBN 978-83-60479-12-4.
- Teologowie duchowości chrześcijańskiej, ks. prof. zw. dr hab. Ireneusz Werbiński (1984-2004). W: L. Król: 450 lat Almae Matris Vladislaviensis. Księga jubileuszowa. Włocławek: Włocławskie Wydawnictwo Diecezjalne, 2019, s. 112–114. ISBN 978-83-89865-23-6.
- Z prób opisania świętości. W: Cz. Bartnik: Istota chrześcijaństwa. Lublin: Standruk, 2004, s. 97–98. ISBN 83-88458-86-8.
- Księgozbiory profesorów teologii ascetycznej i mistycznej (ks. Ireneusz Werbiński). W: K. Rulka: Wokół słowa drukowanego i pisanego. Miłkowice: Wąbrzeskie Zakłady Graficzne, 2016, s. 64–66. ISBN 978-83-7826-038-7.
- E. Kowalczyk: Wybrana korespondencja polskich wydziałów teologicznych i innych instytucji naukowych z księdzem profesorem Ireneuszem Werbińskim. Warszawa: Towarzystwo Naukowe Wschodoznawców, 2019. ISBN 978-83-95070-23-5.
- W. Gałązka, Człowiek duchowy w publikacjach ks. prof. dr hab. Ireneusza Werbińskiego, „Studia Gdańskie”, 2020, t. 46, s. 209–220.
- H. Witczak, Promowanie kadr i dydaktyczne osiągnięcia ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego, „Studia Włocławskie”, 2020, t. 22, s. 9–45.
- T. Michalski, Inspiracje biblijne w teologii duchowości ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego, „Studia Włocławskie”, 2020, t. 22, s. 46–56.
- A. Sobczyk, Interdyscyplinarne ujęcie duchowości katolickiej w publikacjach ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego, „Studia Włocławskie”, 2020, t. 22, s. 57–71.
- L. Król, Duchowość kapłańska w publikacjach ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego, „Studia Włocławskie”, 2020, t. 22, s. 72–90.
- W. Cichosz, Duchowość małżeńsko-rodzinna w publikacjach księdza profesora Ireneusza Werbińskiego, „Studia Włocławskie”, 2020, t. 22, s. 91–106.
- J. Misiurek, Życie i działalność naukowo-badawcza ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego, „Studia Włocławskie”, 2012, t. 14, s. 9–21.
- A. Sobczyk, Ujęcie świętości w publikacjach ks. prof. zw. dr. hab. Ireneusza Werbińskiego, „Studia Włocławskie”, 2012, t. 14, s. 22–33.
- P. Gwiazda, M. Szymula, Sekcja Teologii Duchowości Akademii Teologii Katolickiej (1989-1999), „Ateneum Kapłańskie”, 2000, t. 134, s. 50–51, 61.
- M. Szymula, Osiągnięcia naukowo-badawcze pracowników naukowych Sekcji Teologii Duchowości ATK, „Ateneum Kapłańskie”, 2000, t. 134, s. 80–85.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Ireneusz Werbiński, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2020-04-12] .
- Ireneusz Werbiński w katalogu Biblioteki Narodowej.