Izokefalizm – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Masaccio_004.jpg/280px-Masaccio_004.jpg)
Izokefalizm, izokefalia (gr. isos – równy, kefale – głowa), sposób kompozycji układów wielofigurowych stosowany w rzeźbiarstwie i malarstwie polegający na tym, że głowy przedstawianych postaci znajdują się na tej samej wysokości.
Izokefalizm występował w antycznych płaskorzeźbach (babilońskich, asyryjskich, egipskich), archaicznej sztuce greckiej. Stosowali go bizantyjscy mozaikarze (np. bazylika Sant’Apollinare Nuovo w Rawennie) oraz średniowieczni malarze. Jako praktycznie bezwzględny wymóg izokefalizm traktowany był w gotyckich, XIII-wiecznych reliefach francuskich. Przestrzegali go również malarze włoscy wczesnego renesansu. Później został zarzucony.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Słownik terminologiczny sztuk pięknych, PWN, Warszawa 2005, ISBN 83-01-12365-6.