Józef Mara-Meÿer – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 24 sierpnia 1889 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 25 stycznia 1957 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1947 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | 1 Pułk Piechoty |
Stanowiska | szef służby uzbrojenia |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Józef Mara-Meÿer, w większości publikacji oraz w ewidencji Wojska Polskiego jako Józef Meijer, ps. „Mara”[1] (ur. 24 sierpnia 1889 w Stoku[1] , zm. 25 stycznia 1957 w Londynie) – podpułkownik uzbrojenia inżynier Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Członek Organizacji Bojowej PPS, żołnierz Pierwszej Kompanii Kadrowej[2]. 9 października 1914 roku znalazł się wśród 136. „obywateli” pełniących służbę w 1 pułku piechoty, którym Józef Piłsudski nadał stopnie oficerskie. Tego dnia został mianowany podporucznikiem, lecz stopień ten nie był uznawany przez austriackie władze wojskowe. Pełnił wówczas służbę w I batalionie.
Był komendantem 4 kompanii V batalionu 7 pułku piechoty[3]. 21 maja 1915 roku został ranny w bitwie pod Konarami. Z pola walki ewakuował go żołnierz rosyjski, dezerter pochodzący z Besarabii[4]. 1 kwietnia 1916 roku został mianowany chorążym, a 7 marca 1917 roku podporucznikiem[5].
Od 1918 roku w Wojsku Polskim. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 478. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 21 pułk piechoty w Warszawie[6]. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 27 pułku piechoty w Częstochowie[7]. W 1923 roku pełnił w tym pułku obowiązki dowódcy batalionu sztabowego[8]. W 1924 roku, po likwidacji batalionu sztabowego, został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku[9]. Następnie został przeniesiony do 39 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Jarosławiu na stanowisko dowódcy I batalionu, detaszowanego w Lubaczowie[10]. Z dniem 20 października 1928 roku został przydzielony na dwumiesięczny, normalny XII Kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu[11]. 27 kwietnia 1929 roku został przeniesiony do 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[12]. 23 stycznia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. 28 stycznia 1931 roku został przeniesiony do 9 Okręgowego Szefostwa Uzbrojenia w Brześciu na stanowisko pełniącego obowiązki szefa[14][15]. 23 października 1931 roku został przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 1. lokatą, z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku szefa uzbrojenia Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu[16]. Na stanowisku szefa uzbrojenia okręgu korpusu pozostawał do września 1939 roku[17].
W czasie kampanii wrześniowej został szefem służby uzbrojenia Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”[18]. W czasie walk dostał się do niewoli radzieckiej. Od 1940 był osadzony w Obozie NKWD w Griazowcu[19][20].
Latem 1941 roku, po zwolnieniu z obozu, został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i przydzielony do dowództwa PSZ na stanowisko szefa służby uzbrojenia[21]. Po wojnie pozostał na emigracji. Zmarł w Londynie w 1957 i został pochowany na cmentarzu katolickim św. Marii przy Kensal Green (St. Mary's Catholic Cemetery).
Miał syna Jerzego (1919–1943), podporucznika Wojska Polskiego, „cichociemnego”, kawalera Orderu Virtuti Militari.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Niepodległości (20 stycznia 1931)[22]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1934)[23]
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Wykaz Legionistów ↓.
- ↑ Tochman 2009 ↓, s. 130.
- ↑ II Lista strat 1915 ↓, s. 20 tu jako Józef Meyer.
- ↑ Składkowski 1990 ↓, s. 149.
- ↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 24 tu jako Józef Meyer.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 35.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 547.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 203, 404.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 189, 347.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 55, 170.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 42.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 120.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1929 roku, s. 3.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 12 tu podano, że został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Włodzimierz Wołyński na stanowisko komendanta.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 133, sprostowano przeniesienie.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 324.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 296, 478.
- ↑ Głowacki 1986 ↓, s. 235, natomiast na s. 374, jako szefa służby uzbrojenia autor podał majora Tadeusza Pikulskiego.
- ↑ Jerzy Turski: Lista jeńców z obozu w Griazowcu. W: Zdzisław Peszkowski: Wspomnienia jeńca z Kozielska. Warszawa: Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1989, s. 72. ISBN 83-85015-66-3.
- ↑ Lista jeńców Kampanii Wrześniowej 1939, umieszczonych w obozie w Griazowcu. raportnowaka.pl. s. 21. [dostęp 2016-04-20].
- ↑ Żaroń 1988 ↓, s. 68 tu, jako pułkownik Jan Mara-Mayer.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 259, poz. 337 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Lista strat Legionu Polskiego od 1 maja do 1 lipca 1915. Piotrków: Centralny Oddział Ewidencyjny Departamentu Wojskowego NKN, 1915-08-01.
- Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Józef Meyer. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2020-05-02].
- W.K. Cygan, Oficerowie Legionów Polskich 1914–1917. Słownik biograficzny, t. 3, Warszawa 2006, s. 127; List córki Danuty Meÿer do autora z 11 II 1994.
- Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
- Sławoj Felicjan Składkowski: Moja służba w brygadzie. Pamiętnik polowy. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1990. ISBN 83-11-07837-8.
- Krzysztof A. Tochman. Jerzy Mara-Meÿer. Kurier do Delegatury Rządu. „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej”. 10–11 (105–106), październik-listopad 2009. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej. ISSN 1641-9561.
- Piotr Żaroń: Kierunek wschodni w strategii wojskowo–politycznej gen. Władysława Sikorskiego 1940–1943. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1988. ISBN 83-01-06820-5.