Język asilulu – Wikipedia, wolna encyklopedia
Obszar | |||
---|---|---|---|
Liczba mówiących | 9 tys. (1987) | ||
Pismo/alfabet | |||
Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
Status oficjalny | |||
Ethnologue | 6b zagrożony↗ | ||
Kody języka | |||
ISO 639-3 | asl | ||
IETF | asl | ||
Glottolog | asil1242 | ||
Ethnologue | asl | ||
BPS | 0652 5 | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Język asilulu – język austronezyjski używany w prowincji Moluki w Indonezji, zwłaszcza w północno-zachodniej części wyspy Ambon[1]. Według danych z 1987 roku posługuje się nim blisko 9 tys. osób[2].
Jego rodzimi użytkownicy zamieszkują wsie Asilulu, Ureng (Uren) i Negeri Lima (Hena Lima) (kecamatan Leihitu)[3][4]. Między miejscowościami występują drobne różnice dialektalne. Pewną jego znajomość mają także inne społeczności. W wyniku kontaktów handlowych rozprzestrzenił się na północne wybrzeże wyspy Seram[5].
W użyciu jest także malajski amboński wraz z narodowym językiem indonezyjskim[6]. Asilulu wykazuje wpływy słownikowe języków ternate, jawajskiego, mandarskiego. Obecne są również pożyczki z języków europejskich (takich jak niderlandzki i portugalski), arabskiego czy też sanskrytu. Znakomitą większość elementów słownictwa obcego zapożyczył najpewniej za pośrednictwem malajskiego[7].
Należy do grupy kilku języków wyspy Ambon, które nie zostały całkowicie wyparte przez lokalny malajski[8]. Do lat 80. XX w. pozostawał preferowanym środkiem komunikacji[9]. Niemniej jest zagrożony wymarciem[2]. Według nowszych doniesień młodsi członkowie społeczności używają go rzadko i nie posługują się nim biegle[10]. Osłabiło się też jego znaczenie w charakterze języka handlowego[5].
Nie wykształcił tradycji literackiej i przeważnie nie jest zapisywany. W komunikacji pisanej wykorzystuje się najczęściej indonezyjski bądź lokalny malajski[11]. Został udokumentowany w postaci słownika (Asilulu-English dictionary, 2003)[12] .
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Collins 2003 ↓, s. xviii–xix.
- ↑ a b M. Paul Lewis , Gary F. Simons , Charles D. Fennig (red.), Asilulu, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 19, Dallas: SIL International, 2016 [dostęp 2020-12-06] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-24] (ang.).
- ↑ Mark Taber (red.): Atlas bahasa tanah Maluku. Ambon: Pusat Pengkajian dan Pengembangan Maluku, Universitas Pattimura, 1996, s. 35. ISBN 979-8132-90-4. OCLC 40713056. [dostęp 2023-08-07]. (indonez.).
- ↑ Collins 2003 ↓, s. ix, xix.
- ↑ a b Collins 2003 ↓, s. xix.
- ↑ Collins 2003 ↓, s. xix–xx.
- ↑ Collins 2003 ↓, s. xxiv.
- ↑ Scott Paauw: Ambon Malay. W: Susanne Maria Michaelis, Philippe Maurer, Martin Haspelmath, Magnus Huber, Melanie Revis (red.): The survey of pidgin and creole languages. T. 3. Oxford: Oxford University Press, 2013, s. 94–104. ISBN 978-0-19-969143-2. OCLC 813856192. (ang.).
- ↑ James T. Collins: Antologi kajian dialek Melayu. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, Kementerian Pelajaran Malaysia, 1986, s. 111. ISBN 983-62-0871-2. (malajski).
- ↑ James T. Collins: Penelitian Bahasa di Maluku. Ambon: Kantor Bahasa Provinsi Maluku, Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan, 2018, s. 163–164. ISBN 978-602-52601-2-4. OCLC 1099540304. [dostęp 2022-10-29]. (indonez.).
- ↑ Collins 2003 ↓, s. xxvi.
- ↑ Collins 2003 ↓.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- James T. Collins: Asilulu-English dictionary. Jakarta: Badan Penyelenggaraan Seri Nusa, Universitas Katolik Indonesia Atma Jaya, 2003, seria: NUSA: Linguistic Studies of Indonesian and Other Languages in Indonesia 51–52. OCLC 186552960. [dostęp 2022-12-22]. (ang.).