Język prarumuński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f0/Map-balkans-vlachs.png/250px-Map-balkans-vlachs.png)
Język prarumuński (protoromână, spotykane są także określenia străromână „dawny rumuński” i română comună „wspólny rumuński”) – rekonstruowany prajęzyk, wywodzący się z łaciny ludowej wspólny przodek języków wschodnioromańskich: arumuńskiego, istrorumuńskiego, meglenickiego i (dako)rumuńskiego, używany do IX wieku przez przodków Rumunów, Arumunów, Istrorumunów, Meglenorumunów oraz innych historycznych grup etnicznych identyfikowanych jako Wołosi[1]. Podstawą do rekonstrukcji jest obecność we wszystkich czterech językach wschodnioromańskich wspólnych innowacji, odróżniających je z jednej strony od łaciny ludowej, a z drugiej – od pozostałych języków romańskich.
Język dalmatyński oraz niepoświadczone odmiany łaciny, które wywarły wpływ na język albański, którymi również mówiono na Bałkanach, nie wywodzą się z prarumuńskiego, ale dzieliły z nim część zmian fonetycznych. Relacja odmian panońskich z prarumuńszczyzną jest nieznana.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Juliusz Demel: Historia Rumunii, wyd. I, 1970, s.82