Jan Skrzetuski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Postać z Ogniem i mieczem, Potop[1], Pan Wołodyjowski[2] | |
![]() Herb Jastrzębiec | |
Twórca | |
---|---|
Grany przez | |
Dane biograficzne | |
Data urodzenia | ok. 1624 r. |
Rodzina | małżeństwo: Helena Kurcewiczówna |
Inne informacje | |
Specjalność | oficer husarii |
Jan Skrzetuski herbu Jastrzębiec – jeden z głównych bohaterów powieści Henryka Sienkiewicza Ogniem i mieczem, wzorowany na historycznej postaci Mikołaja Skrzetuskiego, po którym powieściowy bohater otrzymał nazwisko i „zbaraski epizod”.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/Przeprawa_Skrzetuskiego.jpg/250px-Przeprawa_Skrzetuskiego.jpg)
Namiestnik (później porucznik, a w epilogu "Pana Wołodyjowskiego" wspomniany jako pułkownik), chorągwi pancernej księcia Jeremiego Wiśniowieckiego. Ulubieniec i stronnik księcia, uznający w nim najwyższy autorytet wojskowy i polityczny. Przypadkowo uratował z rąk zbójców Bohdana Chmielnickiego, nie wiedząc, komu pomaga. Później zakochał się w Helenie Kurcewiczównie, poprosił o jej rękę opiekunów Heleny (kniahinię Kurcewiczową). Rywalizował z Bohunem o Helenę. Bohater spod Zbaraża, to dzięki jego odwadze król został powiadomiony o tragicznej sytuacji obrońców twierdzy.
Skrzetuski to ideał rycerza, chrześcijanina, dla którego służba Bogu i ojczyźnie oraz honorowi stanowiły wartości cenniejsze nad życie. W ich imię gotów był poświęcić życie prywatne, minimalizując znaczenie własnych dramatów w obliczu tragedii Rzeczypospolitej.
Skrzetuski występuje jako postać drugoplanowa w Potopie, drugiej części Trylogii Sienkiewicza. Pojawia się również w epizodzie trzeciej części, Panu Wołodyjowskim.
W ekranizacji Ogniem i mieczem Jerzego Hoffmana w postać tę wcielił się Michał Żebrowski.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Pierre Brice – Jan Skrzetuski we włoskiej ekranizacji Ogniem i mieczem (Col ferro e col fuoco, 1962)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Zawistowski W. Kto jest kim w Trylogii Henryka Sienkiewicza. Gdańsk, 1999, s. 309-314.