Jaszkowa (Brunary) – Wikipedia, wolna encyklopedia
przysiółek wsi | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Część miejscowości | |
Liczba ludności (1921) | 246[2] |
Strefa numeracyjna | 18 |
Kod pocztowy | 38-315[3] |
Tablice rejestracyjne | KGR |
SIMC | 0467956 |
Położenie na mapie gminy Uście Gorlickie ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa małopolskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu gorlickiego ![]() | |
![]() |
Jaszkowa (Jaśkowa) – przysiółek wsi Brunary w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Stanowi północno-wschodnią część wsi.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Dawniej samodzielna wieś i gmina jednostkowa Jaszkowa w powiecie grybowskim (okręg sądowy Grybów). W II RP w województwie krakowskim, początkowo w powiecie grybowskim, od 1 kwietnia 1932 w powiecie gorlickim[4].
1 sierpnia 1934 gminę Jaszkowa zniesiono, włączając ją do nowo utworzonej zbiorowej gminy Śnietnica[5]. 15 września 1934 Brunary Niżne, Brunary Wyżne i Jaszkową połączono w jedną gromadę Brunary w granicach gminy Śnietnica[6].
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 45312
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 12 : Województwo Krakowskie, Śląsk Cieszyński
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 93 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
- ↑ Dz.U. z 1932 r. nr 1, poz. 3.
- ↑ Dz.U. z 1934 r. nr 68, poz. 592.
- ↑ Krakowski Dziennik Wojewódzki. 1934, nr 19, poz. 138
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Jaśkowa lub Jaszkowa, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 485 .