Julij Daniel – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie | pisarz |
Julij Markowicz Daniel (ros. Ю́лий Ма́ркович Даниэ́ль; ur. 15 listopada 1925 w Moskwie zm. 30 grudnia 1988 tamże) – radziecki pisarz dysydent, poeta, tłumacz, nauczyciel języka rosyjskiego oraz więzień polityczny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn żydowskiego pisarza Marka Daniela oraz mąż Łarisy Bogoraz. Pisał pod pseudonimem Nikołaj Arżak (Николай Аржак) i Ju. Pietrow (Ю.Петров). Autor opowieści: Ręce (1956-1958), Mówi Moskwa (1962), Odkupienie (1964), Człowiek z MINAP’u (1961) odsłaniających korzenie stalinowskiego reżimu i uznanych za antyradzieckie. Tematyka jego utworów dotyczyła głównie wpływu terroru na codzienność. Posługiwał się ostrą satyrą i groteską. Bohater skandalicznego procesu z lutego 1966 roku, razem z Andriejem Siniawskim. Pisarzy oskarżano o pisanie pod pseudonimem i wydawanie swoich dzieł za granicą, próbę rewizji marksizmu, występowanie przeciw przewodniej roli partii w kulturze rosyjskiej, nazwanie komunizmu nową religią. Andrieja Siniawskiego skazano na 7 lat łagrów o zaostrzonym rygorze, Julija Daniela na 5 lat. 12 września 1970 roku, po odbyciu całej kary, Julij Daniel został zwolniony. Zastosowano jednak wobec niego zakaz osiedlenia się w Moskwie. Rok później w Amsterdamie ukazał się tomik jego wierszy obozowych Stichi iz niewoli[1]. Wiersze te funkcjonowały jako teksty bez autora, więźniowie łagrów uczyli się ich na pamięć. Do śmierci Julij Daniel zajmował się już tylko przekładami z literatury obcej z języków słowiańskich, kaukaskich i jidisz, które publikował pod pseudonimami. Został pochowany na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Julij Daniel. portalwiedzy.onet.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-07)]., portalwiedzy.onet.pl.
- ↑ Могилы знаменитостей. Даниэль Юлий Маркович (1925-1988).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Julij Daniel w bazie wikilivres.ru
- Julij Daniel w bazie antology.igrunov.ru
- A. Drawicz, Dobro pamięci zapłacone cierpieniem (Lidia Czukowska o Annie Achmatowej), w: Spór o Rosję i inne szkice z lat 1976–1989, Londyn, Polonia, 1988.
- Emigracja i tamizdat: Szkice o współczesnej prozie rosyjskiej, red. L. Suchanek, Kraków, 1993.
- Sąd idzie!: stenogram z procesu A. Siniawskiego i J. Daniela (A. Terca i M. Arżaka): Moskwa, luty 1966, Paryż, Instytut Literacki, 1966.
- ISNI: 0000000122762768
- VIAF: 9890201, 7931149368813085980000
- LCCN: n80073840
- GND: 118678760
- NDL: 00620556
- LIBRIS: c9prln5w4cw5d25
- BnF: 12176016w
- SUDOC: 030320070
- NLA: 35245627
- NKC: jo2002101086
- BNE: XX942336
- NTA: 070433763
- BIBSYS: 90588445, 90515012
- CiNii: DA03461123
- PLWABN: 9810680304005606
- NUKAT: n97012998
- J9U: 987007260385505171
- LNB: 000031947
- CONOR: 251411555
- LIH: LNB:BCDb;=BB