Karta Górnika – Wikipedia, wolna encyklopedia
Nazwa potoczna | Karta górnika |
---|---|
Skrót nazwy | KG |
Data wydania | 30 listopada 1949 |
Miejsce publikacji | |
Data wejścia w życie | 19 grudnia 1949 |
Rodzaj aktu | |
Status | obowiązujący |
Ostatnio zmieniony przez | |
Wejście w życie ostatniej zmiany | 1 lutego 1982 |
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych |
Karta górnika – polskie rozporządzenie regulujące przywileje pracowników górnictwa. Po raz pierwszy uchwalone 30 listopada 1949 roku przez Radę Ministrów[1], zmienione przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1981 r. w sprawie szczególnych przywilejów dla pracowników górnictwa – Karta górnika (Dz.U. z 1982 nr 2 poz. 13)[2].
Do przywilejów gwarantowanych przez Kartę górnika należą[2]:
- dodatkowe wynagrodzenie uzależnione od stażu i rodzaju pracy
- gwarantowane nagrody jubileuszowe, odznaki i dyplomy
- skrócony czas pracy (6–7,5 godzin dziennie przy pracy pod ziemią)
- możliwość wcześniejszego przejścia na emeryturę i korzystne warunki zaopatrzenia emerytalnego
- odprawa przy przejściu na emeryturę lub rentę inwalidzką
- specjalna odprawa pośmiertna dla rodziny
- coroczny zasiłek na każde dziecko, na które przysługuje zasiłek rodzinny
- bezzwrotna pożyczka dla młodych małżeństw
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Uchwała Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1949 r. w sprawie szczególnych przywilejów dla górników w górnictwie węglowym (M.P. z 1949 r. nr 100, poz. 1175)
- ↑ a b Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1981 r. w sprawie szczególnych przywilejów dla pracowników górnictwa – Karta górnika (Dz.U. z 1982 r. nr 2, poz. 13)