Kazimierz Ruciński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 21 grudnia 1873 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | luty 1945 |
Alma mater | politechnika w Wiedniu |
Praca | |
Budynki |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/26/Gorczyn_Cemetery_Poznan.jpg/250px-Gorczyn_Cemetery_Poznan.jpg)
Kazimierz Ruciński-Nagórny[1] (ur. 21 grudnia 1873 w Poznaniu, zm. w lutym 1945 w Bergen-Belsen) – polski architekt.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jego ojcem był Kalikst, urzędnik Towarzystwa Ubezpieczeniowego „Vesta” oraz urzędnik konsystorski Archidiecezji Poznańskiej, matką Anna Otto-Trąmpczyńska.
Uczęszczał do Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. Maturę zdał w roku 1896 w Krakowie. Następnie studiował architekturę na politechnikach w Charlottenburgu, Monachium i Wiedniu. W roku 1902 uzyskał dyplom architekta. Po odbyciu praktyki zawodowej powrócił w 1903 do Poznania i rozpoczął samodzielna działalność. W roku 1909 ożenił się z Zofią Cecylią Müller.
W sierpniu 1919 roku objął kierownictwo Wydziału Budowlanego Urzędu Osadniczego. W 1920 roku, decyzją pierwszej polskiej rady miejskiej został wybrany członkiem magistratu i radcą budownictwa. Przez 12 lat pełnił obowiązki decernenta Wydziału Budownictwa Naziemnego. W roku 1923 stworzył przy Wydziale pracownię architektoniczną. Był jednym z założycieli Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania, w latach 1922–1936 był jego prezesem[2]. W marcu 1932 roku przeszedł na emeryturę.
Podczas okupacji początkowo przebywał w Warszawie, a następnie w Lublinie. We wrześniu 1944 roku został aresztowany i wywieziony do obozu Sachsenhausen. 15 lutego 1945 roku znalazł się w obozie Bergen-Belsen, gdzie wkrótce zmarł.
Twórczość
[edytuj | edytuj kod]- Projekt szpitala Św. Józefa w Poznaniu,
- Hotel Polonia w Poznaniu – współpraca z Jerzym Tuszowskim[3],
- Pałace w Czekanowie, Górznie, Unii i Niechanowie,
- Kaplice w Połajewie,
- Cmentarz Górczyński w Poznaniu, m.in. kaplica cmentarna,
- Cmentarz Bożego Ciała w Poznaniu, kosnica, główna brama wjazdowa,
- szkoła na Boninie,
- Zespół mieszkaniowy przy ul. Wspólnej 51–61 w Poznaniu – w zespole.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Przydomek Nagórny przywrócony został rodzinie, na mocy postanowienia Sądu Grodzkiego w Poznaniu, w roku 1929.
- ↑ Prezesi TMMP.
- ↑ Kazimierz Sobkowicz, Architekci wielkopolscy – biogramy – dzieła – stowarzyszenia, cz.I, lata 1886–1939, wyd. Oddziału Poznańskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich, Poznań, 1988, s. 142, ISBN 83-00-02480-8.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa-Poznań 1981, ISBN 83-01-02722-3.