Klasztor w Broumovie – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Klasztor w Broumovie | |
Państwo | |
---|---|
Miejscowość | |
Typ budynku | |
Inwestor | |
Kondygnacje | 3 |
Rozpoczęcie budowy | XIV w. |
Ważniejsze przebudowy | 1665, 1728–1733 |
Położenie na mapie Czech ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Klasztor w Broumovie – zabytkowy obiekt pierwotnie wybudowany XIV w. w Broumovie[1] z kościołem pw. św. Wojciecha należącym do broumovskiej grupy kościołów[2].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Król czeski Przemysł Ottokar w 1213 ofiarował ziemię opactwu benedyktynów a 17. opat Martinus (1253–1278) wybudował kościół parafialny. 29. opat Joannes I (1449–1460) w 1459 uznał króla czeskiego Jerzego z Podiebradów. Kolejnym wpływowym człowiekiem był 43. opat Wolfgang Selender (1602–1619). Dzięki koniunkturze na początku XVIII w. zostają wzniesione barokowe budowle[3] a na nich kartusze z herbem opactwa złożone z dwóch tarcz zwieńczonych mitrą, prawa ze srebrną kłodą z trzema kikutami, lewa z trzema srebrnymi skosami, gdzie środkowy ma trzy róże[4]. Na herbach zazwyczaj występują monogramy opatów, jedno lub dwuliterowe a dwie kolejne litery AB to skrót tytułu w j. łac. Abbas Braunensis - opat w Broumovie[5].
- Othmar Daniel Zinke
O AB (1700–1738) - Benno II Löbl
B AB (1738-1751) - Nepomuk Rotter
NR AB (1844–86) - Rupertus Smolík
R AB (1886–87) - Bruno Čtvrtečka
B AB (1887–1922) - Herb klasztoru
i W. Sławnikowica
Opaci
[edytuj | edytuj kod]- Anastasius I 993–996
- Hieronymus 996–1011
- Gregorius I 1011–1023
- Arsenius 1023–1043
- Meginhardus 10343–1088
- Adalbertus 1088–1110
- Clemens I 1110–1127
- Udalricus I 1127–1129
- Petrus I 1129–1167
- Hartmannus 1167–1169
- Henricus I 1169–1197
- Chuno 1197–1217
- Dlúhomil 1217–1236
- Paulus 1236–1238
- Clemens II 1238–1248/9
- Vitus 1249–1253
- Martinus I 1253–1278
- Christianus 1278–1290/94
- Bavar(i)us (Paulus II) 1290/94–1332
- Theodoricus 1332–1336
- Predbor(i)us 1336–1351/60
- Dionysius I 1351/60–1366
- Udalricus II 1366–1381
- Henricus II 1381–1385
- Dionysius II 1385–1409
- Seyfridus 1409–1419
- Nicolaus 1419–26 (↓ rezydują w Broumovie)
- Hermannus 1426–1449
- Joannes I 1449–1460
- Gallus 1460–1463
- Gregorius II 1463–1464
- Petrus II 1464–1474/5
- Joannes II 1475–1481
- Gregorius III 1481–1483
- Paulus III 1483–1499
- Clemens III 1499–1506
- Gregorius IV 1506
- Laurentius 1506–1515
- Jacobus I 1515–1537
- Matthias 1537–1553
- Joannes III 1553–1575
- Martinus II 1575–1602
- Wolfgang Selender 1602–1619
- Benno I Falk 1621–1646
- Alexius Hübner 1646–1652
- Augustinus Seyfert 1652–1663
- Thomas Sartorius 1663–1700[6]
- Othmar Daniel Zinke 1700–1738
- Benno II Löbl 1738–1751
- Fridericus Grundtmann 1752–1772
- Stephanus Rautenstrauch 1773–1785
- Jacobus II Chmel 1786–1805
- Fortunatus Böhm 1806–1818
- Placidus Beneš 1818–1844
- Nepomuk Rotter 1844–1886
- Rupertus Smolík 1886–1887
- Bruno Čtvrtečka 1887–1922
- Guilelmus Rudolf 1922–1926
- Dominicus Prokop 1926–1939
- Anastasius II Opasek 1947–1999
- Petr Prokop Siostrzonek od 1999[7]
Architektura
[edytuj | edytuj kod]Benedyktyński klasztor pw. św. Wacława powstał na miejscu gotyckiego zamku w wyniku jego przebudowy. Jest najbardziej okazałym zabytkiem Broumova przebudowanym na barokowy w latach 1728–1733 według projektu architekta Kiliana Ignaza Dientzenhofera. Zespół klasztorny obejmuje: pierwotnie gotycki kościół pw. św. Wojciecha przebudowany w latach 1684–94, a w nim refektarz z kopią Całunu Turyńskiego z 1651 r. oraz ogromną bibliotekę z 1792 r., a także Muzeum Ziemi Broumovskiej. Kościół należy do broumovskiej grupy kościołów[2] a kompleks został uznany za czeski zabytek narodowy.
Obecnie klasztor jest miejscem edukacji, sztuki, dialogu, spotkania i współpracy. Na jego terenie działa Centrum Edukacyjno-Kulturalne – europejska instytucja promująca kreatywność, pewność siebie i tolerancję. Można tu odwiedzić ogród, kawiarnię Café Dientzenhofer, restaurację U Tří rúzí, Galerię Dziecięcą Lapidárium i Galerię Domową, która znajduje się w ogrodzie. Istnieje również możliwość noclegu w barokowym kompleksie, w odrestaurowanych celach klasztornych Domu Gościnnego (Dům Hostů)[8]. W klasztorze można wynająć pomieszczenia na konferencje, imprezy i spotkania.
- Biblioteka
- Cela
- Korytarz
- Fresk w bibliotece
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Tomasz Groszek: Gmina Radków. Broumovsko Policko. Nowa Ruda, Radków: UE, 2013, s. 103.
- ↑ a b Broumowska grupa kościołów. [dostęp 2023-08-23]. (pol.).
- ↑ Tomasz Groszek: Gmina Radków. Broumovsko Policko. Nowa Ruda, Radków: UE, 2013, s. 100-101.
- ↑ Znak břevnovského kláštera. [dostęp 2023-06-02]. (cz.).
- ↑ Trójpański Kamień w Górach Suchych. gorytajemnic.pl. [dostęp 2023-06-02]. (pol.).
- ↑ I opat broumovsko-břevnovski
- ↑ Opati břevnovského kláštera. [dostęp 2023-08-20]. (cz.).
- ↑ Prohlídky, kultura, vzdělávání, zážitky.... www.klasterbroumov.cz. [dostęp 2023-05-31]. (cz.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Behan Andrzej: Nowa Ruda: przewodnik historyczno-turystyczny. Nowa Ruda: Wydawnictwo Maria, 2007, ISBN 83-60478-08-2, s. 67-68