Kościół św. Elżbiety Węgierskiej w Trybszu – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |||||||
nieczynny kultowo | |||||||
![]() Elewacja frontowa | |||||||
Państwo | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Województwo | |||||||
Miejscowość | |||||||
Wyznanie | |||||||
Kościół | |||||||
Parafia | |||||||
Wezwanie | |||||||
| |||||||
| |||||||
Położenie na mapie gminy Łapsze Niżne ![]() | |||||||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||||||
Położenie na mapie województwa małopolskiego ![]() | |||||||
Położenie na mapie powiatu nowotarskiego ![]() | |||||||
![]() |
Kościół św. Elżbiety Węgierskiej w Trybszu – drewniany rzymskokatolicki kościół pw. św. Elżbiety Węgierskiej, zbudowany w 1567, znajdujący się w miejscowości Trybsz.
Obiekt znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Kościół wybudowany w 1567 z drzewa modrzewiowego bez użycia gwoździ. Odnowiony i nowo wyposażony w pierwszej połowie XVII w. Wtedy wykonano między innymi malowidła ścienne przez nieznanego autora w 1647[2]. Świątynia przestała pełnić funkcje sakralne na początku XX w., kiedy wybudowano obok nowy murowany kościół. Zaczęła popadać w ruinę. W czasie prac remontowych w 1924 rozebrano izbicową wieżę i zakrystię[3]. Następne remonty przeprowadzono w 1936, 1972 (konserwacja architektury) i 1976 (konserwacja polichromii)[2].
-
Elewacja południowa -
Drzwi główne -
Widok od strony prezbiterium
Architektura i wyposażenie
[edytuj | edytuj kod]Świątynia to niewielka budowla konstrukcji zrębowej, orientowana, dwudzielna. Składa się z wydłużonego zamkniętego trójbocznie prezbiterium i szerszej nawy, do której od południa przylega niewielka kruchta. Rzadkością są pochyłe gontowe ściany prezbiterium, które miały chronić przed zawaleniem. Całość pokryta wielospadowym dachem gontowym z wieżyczka na sygnaturkę[3][4].
Wnętrze nakryte stropem płaskim, a w nawie zakrzywienia. Ściany i strop zdobi cenna późnobarokowa polichromia przedstawiająca sceny z życia Jezusa, Matki Bożej i świętych. Na stropie przedstawienie Sądu Ostatecznego, a w jego tle najstarsza w Polsce panorama Tatr[4]. Dawne wyposażenie przeniesiono do nowego kościoła; między innymi fragmenty tryptyku z około 1530 oraz barokowe ołtarze. Pozostała mensa ołtarzowa z drewnianym tabernakulum oraz rokokowa ambona z XVIII w.[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie. [dostęp 2018-12-29].
- ↑ a b Ryszard Brykowski, Marcin Kornecki: Drewniane kościoły w Małopolsce Wschodniej. Zakład Narodowy imienia Ossolińskich. Wydawnictwo, Wrocław 1984, s. 94. ISBN 8304-00909-9.
- ↑ a b c Praca zbiorowa: Szlak Architektury Drewnianej Małopolska. Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego, Kraków 2010, s. 303, 304. ISBN 978-83-60538-61-6.
- ↑ a b Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda: Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacie. Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2001, s. 94. ISBN 83-85557-88-1.