Kocz (powóz) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Kocz (węg. kocsi, tzn. pochodzący z Kocs – miejscowości nad Rabą) – pierwszy pojazd resorowany[1], czterokołowy, dwuosiowy, pochodzący z Węgier. Znany od XVI wieku, po kolejnych przemianach popularny do XIX wieku. Produkowany także w Polsce. Jako lekki półkryty lub kryty pojazd wyparł wcześniejsze karety. Resorowanie początkowo wykonane było przez zawieszenie skrzyni na skórzanych pasach lub łańcuchach.
W XIX w. koczami nazywano niekiedy powozy.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Strona główna [online], www.wynalazki.mt.com.pl [dostęp 2017-11-24] [zarchiwizowane z adresu 2007-11-09] (pol.).