Konstytucja oktrojowana – Wikipedia, wolna encyklopedia
Konstytucja oktrojowana (fr. la constitution octroyée) – konstytucja nadana przez władzę zwierzchnią (panującego) z pominięciem wcześniejszych procedur ustawodawczych; konstytucja narzucona.
Historyczne konstytucje oktrojowane:
- Konstytucja Księstwa Warszawskiego (Napoleon Bonaparte dla Księstwa Warszawskiego, 1807)
- Konstytucja Królestwa Polskiego, cesarz Aleksander I dla Królestwa Polskiego, 1815
- Karta Konstytucyjna Ludwika XVIII (Ludwik XVIII Burbon dla Francji, 1814)
- Konstytucja Cesarstwa Brazylii (Piotr I Bragança dla Cesarstwa Brazylii, 1824)
- Karta konstytucyjna Francji, Ludwik Filip I dla Francji 1830
- Konstytucja Związku Północnoniemieckiego (Wilhelm I Hohenzollern dla Związku Północnoniemieckiego, 1867)
- Konstytucja Cesarstwa Austrii (Franciszek Józef I dla Cesarstwa Austrii, 1849)
- British North American Act (dla Dominium Kanady, 01.07.1867) będący częścią Konstytucji z 1982 r.
Współczesne konstytucje oktrojowane
[edytuj | edytuj kod]- konstytucja Japonii - narzucona przez okupanta amerykańskiego i do dziś nie zmieniona
- konstytucja Kataru
- konstytucja Kuwejtu
- konstytucja Bośni i Hercegowiny[1]
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Marta Szpala: Bośnia i Hercegowina – postępująca erozja instytucji państwa. osw.waw.pl, 2011-03-30. [dostęp 2023-02-01].